Complete chaos

Ik gebruik Facebook graag als etalage voor mijn successen en geluk. Foto’s van altijd lachende kinderen, heerlijke etentjes en gezellige avonden met vriendinnen. Een grapje op z’n tijd. Zo nu en dan een mooie quote, om aan te geven dat ik heus wel wat diepgang heb. Ik schep graag een beeld van een gelukkig gezin Steensma. Een gezellige bende. We dragen alle zes elke dag ongestreken kleren en twee verschillende sokken, maar we zijn altijd en immer tevreden. Niet dus.
Het is half negen als ik de kinderen naar binnen roep. Veel te laat. Omdat ik toch op tijd in m’n eentje op de bank wil zitten (Ries is vanavond uit), probeer ik de achterstand in te halen. Even snel nog wat drinken en dan vlug naar boven! Dat werkt dus niet. Terwijl ik de kids vraag snel hun glazen leeg te drinken, geef ik in de achtertuin de planten nog even water. En dan gaat het mis. Renee daagt Pieter uit en Pieter vliegt Renee in de haren (letterlijk). Hij komt schreeuwend en scheldend naar buiten om z’n verhaal te doen. Verontwaardigd zwaaiend met z’n armen zoals een tienjarige dat kan. ‘Ssssst!’ sis ik, ‘de buren zitten buiten! Ik schaam me rot!’ Hup, naar binnen. Schuifpui dicht met een iets te harde klap. Ilse aan het janken: ‘Ik heb m’n knie gestoten…’ Waarschijnlijk tegen een kussen, maar als ze moe is, jankt ze om alles. Beker limonadesiroop over de grond. ‘Dat deed ík niet!’ En op de achtergrond zingt Laura het Halleluja van Händel. Renee klikt: ‘Mama, Pieter zegt al de hele dag zomaar ‘halleluja’’. Ik leg Pieter uit dat halleluja geen stopwoord is. Pieter, die net gekalmeerd is, springt als door een wesp gestoken van de bank: ‘Dat was ík niet!’ Hij heeft gelijk. Het was Laura, die zich opnieuw vol overgave op het oratorium van Händel stort. Ik ben alle controle kwijt. Laura zingt, Pieter schreeuwt, Ilse jankt en Renee bemoeit zich met alles en iedereen tegelijk.
‘Nu is het uit! Iedereen naar boven. Tanden poetsen, uitkleden en je bed in! En nee, vanavond geen verhaaltje.’ Ik probeer mijn woorden kracht bij te zetten door heel boos te kijken. Als ik Laura aankijk, schiet zij in een onbedaarlijke lachbui. Het lukt me gelukkig om niet mee te lachen. De maat is vol.
Ik ga douchen. Daarna loop ik een voor een de slaapkamers van de kinderen binnen om ze allemaal goeienacht te kussen. ‘Ben je nog boos, mam?’ Nee, ik ben niet meer boos. Een koude douche (thermostaat doet raar, brrr…) heeft me afgekoeld.
Zeven jaar geleden, toen ik twee peuters en twee baby’s had, had ik een ontzettend druk leven. Die tropenjaren zijn voorbij, maar sóms…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *