Decemberonrust

Het is vrijdagnacht, half drie en ik kan de slaap niet vatten. Toen ik gisteravond de kinderen naar bed bracht, viel ik bijna om van de slaap. Omdat Richard bij een vriend op de koffie ging, ben ik tegelijk met de kinderen naar bed gegaan. Heerlijk. Maar ja, toen Ries rond middernacht naast mij kroop, werd ik wakker en sindsdien lukt het me niet om mijn stroom gedachten te stoppen. ’t Is geen piekeren wat ik doe, hoor. Gelukkig niet. Maar er staat de komende weken weer zóveel te gebeuren… Ik krijg het niet meer op een rij.
Hoe hebben we het toch ooit voor elkaar gekregen? Dat onze vier kinderen zo kort op elkaar werden geboren, zorgde vooral in het begin voor heel veel drukte, maar dat ze ook nog alle vier in december jarig zijn, in een week tijd, blijft totaal onpraktisch. Daar hebben Ries en ik niet bij stilgestaan tijdens het verwekken van ons kwartet. Dom, maar menselijk.
Vanaf half november slaat de stress toe. Ik ben namelijk niet alleen slecht in gezinsplanning, maar in alle soorten en vormen van planning. Ik maak lijstjes, overzichtjes en schema’s, maar het is allemaal tevergeefs. Uiteindelijk moet ook in december alles op het laatste moment worden geregeld. Sinterklaascadeautjes, kinderfeestjes, verlanglijstjes, traktaties, de engelenoutfit voor het kerstspel… En tja, dan laat ik steken vallen. Zo vergat ik vandaag om de dop van Pieters beker goed vast te draaien, waardoor bij aankomst op school de inhoud van zijn tas in een plas limonadesiroop dreef. Map doorweekt, schriften kletsnat en kapot, een plakkerige tas. Zucht.
Het is ook zo lastig dat ik van alles leuk vind. Ik kan van het minste of geringste wild enthousiast worden. Surprises maken? Leuk! Dit jaar zijn het er negen. Workshopje voor bijstandsmoeders verzorgen? Tuurlijk! Vijf meisjes op de Wii? Gezellig! De kerstlunch voor kantoor organiseren? Kom maar op! En zo werk ik me keer op keer in de nesten. Ik heb te veel ballen in de lucht te houden. De angst dat ik er een laat vallen, zorgt vannacht voor mijn slapeloosheid. En die chaos creëer ik dus hoogstpersoonlijk. Ik zou ook ‘nee’ kunnen zeggen.
Uiteindelijk is alles zo relatief, hè? Het is natuurlijk leuk als mijn kinderen blij zijn met hun verjaardagscadeautjes en er piekfijn uitzien met kerst, maar ja, ondertussen zijn er wereldwijd ontzettend veel kinderen die het meest basale tekort komen. Wij zijn allemaal gezond en we hebben het goed met elkaar. Zoveel dingen om dankbaar voor te zijn! En ondanks dat het een zooitje is in huis en een chaos in mijn hoofd, geniet ik ontzettend van alle gezelligheid, drukte, warmte en aanloop. Laat ons huis alsjeblieft een plek zijn waar iedereen zich welkom voelt!
Vanaf eind december, als alle lijstjes zijn afgewerkt, keert de rust in mijn hoofd terug. Mijn lijf doet er wat langer over. Tot half januari sta ik elke ochtend om vijf uur naast m’n bed. Een beetje opgejaagd, zo van, wat moet er vandaag allemaal gebeuren? Niemand jarig? Niks vergeten? Als een paar weken later ook mijn lijf weer tot rust komt, ben ik zo blij! Tegen die tijd komt het voorjaar weer in zicht. Heerlijk! De ontluikende narcissen en krokusjes bezorgen mij elk jaar weer een intens geluksgevoel. En elke lente weer neem ik me voor, dit jaar ga ik het in december helemaal anders doen! Maar daar komt zelden iets van terecht…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *