U mag uw eettafel wel es opruimen!

blog open deurIk ben op m’n werk als rond het middaguur mijn mobiel gaat. Het schermpje van mijn telefoon geeft aan ‘nummer onbekend’. Ik neem op.
‘Hallo, met Lilian.’
‘Hallo, met ***, gemeentepolitie Veenendaal. U mag uw eettafel wel eens opruimen.’
‘Huh…?!’
‘Ja, ik sta in uw woonkamer. Mooie tv. Leuke laptop. De voordeur stond op een kier, dus ik dacht, ik ga even binnen kijken. Ik zie op de foto’s aan de muur dat u vier kinderen heeft. Wat een schatjes.’
Even ben ik bang dat ik een of andere grapjurk aan de lijn heb. Een familielid of buurman met een sleutel van ons huis. Maar het blijkt echt een politieagent te zijn. Hij heeft van de buurvrouw mijn mobiele nummer gekregen.
Ik verontschuldig me. Uiteraard voor

de deur die op een kier stond terwijl er niemand thuis was, maar vooral voor de puinhoop. Toen ik vanmorgen de deur uit ging, had ik geen tijd meer om een en ander te fatsoeneren. Die man moet zich vanwege de zooi hebben afgevraagd of de inbrekers hem misschien tóch voor waren geweest.
De aardige agent leest me de les. En terecht. Ons hang- en sluitwerk voldoet niet, het slaapkamerraam staat open en via de brievenbus is het touwtje, dat ik voor de kinderen vaak uit de deur hang, door een inbreker heel makkelijk naar buiten te hengelen. Wij maken het de boeven wel heel makkelijk. Ik kan het allemaal alleen maar beamen.
Ik vraag de agent nog vriendelijk of hij tijd heeft om de afwasmachine uit te ruimen. Ik hoop ook dat hij de stofzuiger nog even door het huis haalt. De politie is tenslotte je beste vriend. Maar dat gaat niet. Hij staat alweer buiten en heeft de deur stevig achter zich dichtgetrokken.
Gemeentepolitie Veenendaal, bedankt! Serieus. Ik moet er niet aan denken, een inbreker in mijn huis. Ik heb m’n lesje wel geleerd. Hoop ik…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *