Maandelijks archief: april 2014

Niet-eens-zo-heel-erg-vies-tomaatje

Snacktomaatje. Snacktomaatje. SNACKtomaatje.
Als je dat woord een paar keer achter elkaar zegt, dan voel je dat er iets niet klopt. Typisch geval van contradictio in terminis. Ik zou graag eens een hartig woordje willen spreken met de bedenker van dit misleidende woord. Bij de term ‘snacken’ denk ik niet direct aan tomaatjes. En ik weet vrij zeker dat ik niet de enige ben. Ik begrijp dat ‘niet-eens-zo-heel-erg-vies-tomaatje’ te lang is voor op het etiket, maar er moet toch iets passenders te bedenken zijn dan SNACKtomaatje. Iemand een suggestie?

Umami

Ik vrablog umamiag aan de kinderen of ze de cashewnoten die ik in hun overblijfbakjes had gedaan lekker vonden.
Renee: ‘Ja, ik hou wel van die smaak. Een beetje umami.’
‘Een beetje wát?!’, vraag ik.
‘Je weet wel, niet zout, niet zoet, maar umami.’
Ik moet een spottend lachje onderdrukken. Spottende lachjes van moeders kunnen een desastreus effect hebben op het zelfvertrouwen van kinderen. Gelukkig kan ik niet alleen facebooken op mijn mobiel, maar ook googelen. En wat blijkt? Umami is een van de vijf basissmaken. Weer een enorm hiaat in mijn algemene ontwikkeling gedicht. Door mijn kind, nog wel.

Verkeersexamen

Verkeersexamen groep 7, Veilig Verkeer Nederland
Weet je wat de verkeersveiligheid in ieder geval níet ten goede komt? Een moeder die zich de avond voor het examen bedenkt dat het tóch wel handig is om de examenroute nog even met haar 11-jarige zoon te gaan verkennen. De zoon, die duidelijk tegen de puberteit aanhikt, hangt nonchalant met z’n ellebogen op het stuur van z’n fiets en vertrouwt blindelings op de gele wegwijzertjes die speciaal voor het verkeersexamen zijn opgehangen aan lantaarnpalen en straatnaambordjes. De moeder fietst daar achteraan, met één hand aan het stuur, want in de andere hand heeft ze niet alleen de route, maar ook het papier waarop de controleposten (lees: moeders met hesje op klapstoeltje) staan aangegeven. De moeder attendeert Lees verder Verkeersexamen

Esthetisch onverantwoord

Ik doe het niet meer. Ik geef het op. Het heeft geen zin. Ik laat het los.
Jaren deed ik mijn best om mijn huis er uit te laten zien als de huizen in woonbladen. Ik verslond ze, die tijdschriften. Zat uren voor de tv om geen woonprogramma te missen. Ik luisterde aandachtig als Piet Hein Eek uitlegde hoe je van een samengeraapt zooitje met een paar simpele handelingen een prachtig eclectisch geheel maakt. Ik kan het niet.
Ik heb het geprobeerd, hoor. Onze muren waren groen, paars, rood, geel en blauw. Telkens dacht ik, dit is het! Als die muur een andere kleur heeft, zal je zien, leeft de hele boel op. Maar helaas. Ik heb muren behangen met duur, zilverkleurig behang, maar Lees verder Esthetisch onverantwoord