Maandelijks archief: november 2014

Bange poeperd

blog bange poeperdEr zullen mensen zijn die denken dat ik vrij gebekt ben. Dat klopt ook wel. Ik durf mijn bescheiden mening best te ventileren. Echter, als ik mensen om een gunst moet vragen, breekt het zweet me uit. Ik weet niet hoe ik mijn vraag moet verwoorden. Ik sta te hakkelen, te stuntelen en maak stomme grapjes om mijn vraag in te pakken. ‘Kan je me komen helpen met schilderen?’, ‘Kan je een gordijntje voor me naaien?’, ‘Wil je een poosje op mijn kinderen passen?’ Ik vind het moeilijk, moeilijk, moeilijk… Waar het vandaan komt, Joost mag het weten, maar ik verleen liever een gunst, dan dat ik om een gunst vraag. En ik denk eigenlijk dat er meer mensen met dit probleem worstelen. Kinderachtig.
Omdat ik vind dat een vrouw van 41 zich niet moet gedragen als een bange puber Lees verder Bange poeperd

Boodschappentassen

Als ik boodschappen heb gedaan bij Aldi en ik ga daarna nog even naar Jumbo voor de laatste dingetjes, laat ik mijn volle boodschappentassen altijd buiten aan m’n fiets hangen. Als ik dan weer buiten kom en er is niets verdwenen, ben ik blij omdat de mensen nog te vertrouwen zijn. Als er een brood uit m’n fietsmand is meegenomen, vind ik dat ook prima, want iemand die brood steelt, heeft waarschijnlijk honger. Simpel, hè? Geen reden om m’n zware tassen mee te zeulen. Win-win situatie.

Somalische stagiaire

Het zal een jaar of zes geleden zijn dat ik werd gebeld door mijn oom: ‘Lilian, ik zoek een stageplaats voor Khadra, een Somalisch meisje dat bij het ROC de opleiding tot helpende volgt. Ze is niet zo makkelijk te plaatsen. Kan ze bij jou terecht?’ Ik had ook toen al een druk huishouden, dus een beetje extra hulp was welkom. Een afspraak was gauw gemaakt. Op vrijdagmorgen kwam Khadra kennismaken. Ze was door de winterse kou vanaf het centrum naar West gelopen, want fietsen kon ze niet. Ik zat aan de keukentafel met een verkleumd, Somalisch meisje, dat hooguit vijf woorden Nederlands sprak. Toch klikte het wat mij betreft gelijk. Khadra dronk haar hete thee met zeven klontjes suiker. Later zou mij duidelijk worden dat iemand die zoveel bitterheid heeft geproefd, wel wat zoetigheid kan gebruiken. Daar kunnen geen zeven suikerklonten Lees verder Somalische stagiaire

Spijkerbroek

Het kan zo niet langer. Ik zoek hulp. Dat uitstelgedrag van mij loopt de spuigaten uit. Ik zeg ‘gedrag’, maar eigenlijk is het meer een levensstijl. Ik heb het mezelf helemaal eigen gemaakt. Niemand kan het beter dan ik. Uitstellen.
Neem nu bijvoorbeeld de nieuwe spijkerbroek die ik al vijf weken wil kopen. Voordat we gingen klussen in ons nieuwe huis, had ik één goeie spijkerbroek. Ik heb een hekel aan winkelen en aan één goeie spijkerbroek heb je in principe genoeg, dus op zoek gaan naar nóg een spijkerbroek leek mij verspilde tijd en moeite. Die ene spijkerbroek zat echt heel lekker. Ik ben ‘m gaan dragen tijdens Lees verder Spijkerbroek

De barmhartige Marokkaan

Een gedicht van Hans Cieremans
De barmhartige Marokkaan

Ik was eenzaam en verlaten
en ik vroeg de dominee:
“Wilt u met me komen praten?”
Maar hij zei: “Dat valt niet mee.
Kijk maar eens in mijn agenda.
Ik zit vol tot donderdag.
Donderdag dan kan ik pas ja.
‘k Schrijf dat op hoor, als dat mag?”

Toen ben ik mijn vriend gaan bellen:
Of hij even voor mij had?
Maar voordat ik kon vertellen,
zei hij: “Stop, ik heb al wat.
Ik kijk nu in mijn agenda,
ik zit vol tot donderdag.
Donderdag dan kan ik pas ja.
‘k Schrijf dat op hoor, als dat mag?”

Een collega dan proberen,
of hij bij me komen wou.
‘k Kreeg als antwoord: “‘k moet studeren,
maar ‘k beloof je, ik kom gauw.
Wacht dan pak ik mijn agenda.
Ik kan wel op donderdag.
Donderdag dan kan ik pas ja.
‘k Schrijf dat op hoor, als het mag?”

Ik ben op mijn fiets gaan rijden.
Ik was ziek van eenzaamheid.
Niemand toonde medelijden.
Men had donderdag pas tijd.
Eenzaam reed ik door de straten
toen een medefietser vroeg:
“Wat heb jij zeg, wil je praten?
Kom stap af, ‘k heb tijd genoeg.”

Ik moest wel een beetje schrikken.
Waar kwam deze man vandaan?
Hij zei: “Ik herken uw blikken,
ik heet Achmed Marokkaan.”
Hij nam tijd en zonder haasten,
sprak ik vrij van mijn verdriet
Deze man die bleek “mijn naaste”,
een barmhartig Islamiet.