Spijkerbroek

Het kan zo niet langer. Ik zoek hulp. Dat uitstelgedrag van mij loopt de spuigaten uit. Ik zeg ‘gedrag’, maar eigenlijk is het meer een levensstijl. Ik heb het mezelf helemaal eigen gemaakt. Niemand kan het beter dan ik. Uitstellen.
Neem nu bijvoorbeeld de nieuwe spijkerbroek die ik al vijf weken wil kopen. Voordat we gingen klussen in ons nieuwe huis, had ik één goeie spijkerbroek. Ik heb een hekel aan winkelen en aan één goeie spijkerbroek heb je in principe genoeg, dus op zoek gaan naar nóg een spijkerbroek leek mij verspilde tijd en moeite. Die ene spijkerbroek zat echt heel lekker. Ik ben ‘m gaan dragen tijdens het klussen. Elke avond ging de broek in de was. De volgende dag kon ik ‘m weer aan. Ik accepteerde vanaf de tweede verfvlek dat mijn lievelingsbroek een verfbroek ging worden. Prima. Na de verhuizing zou ik wel een nieuwe kopen.
Sinds onze verhuizing heb ik alle tijd gehad om nieuwe kleren te gaan kopen, maar tjonge, wat heb ik een hekel aan winkelen. Ik ben er gewoon heel slecht in. Ik trek iets aan, bekijk mezelf in de passpiegel en denk: daar kom je aardig mee weg, meid! En dan thuis, voor mijn eigen spiegel, moet ik constateren dat ik er eigenlijk helemaal niet mee wegkom. Erger nog, wat ik koop, maakt me oud, dik en tuttig. Probeer ik een keer wat jongs te kopen, sta ik bij de kassa met eenMickey Mouse t-shirt of een shirt met print van een konijn met koptelefoon. Totaal ongeschikt voor een vrouw van 41.
Mijn zussen kunnen heel goed winkelen. Met gevoel voor mode en stijl shoppen ze in een middag een verantwoorde outfit bijeen die niet zou misstaan in de Libelle of Margriet. Alles past bij elkaar. Het lijkt nonchalant bij elkaar geraapt, maar het hele plaatje klopt. Heel knap.
Die gave heb ik niet. Ik kan weer andere dingen. Uitstellen, bijvoorbeeld. Dat kan ik echt heel goed. Vandaag was ik even in het winkelcentrum. Ergens vanuit mijn onderbewuste kwam het woord ‘spijkerbroek’ naar boven. ‘Spijkerbroek?’, dacht ik semi-onbewust, ‘Wat nou: spijkerbroek…?!’ Ik zei je al, dat uitstellen is een levensstijl. Mijn eigen geest helpt mij prima om mijn taken naar de achtergrond te laten verdwijnen. Die stem wilde mij natuurlijk duidelijk maken dat ik op zoek moest gaan naar een nieuwe spijkerbroek. Maar ik had geen zin om een broek te zoeken. Nare klusjes stel ik graag uit. Om die stem uit mijn onderbewuste het zwijgen op te leggen, heb ik twee broeken gekocht. Voor mijn dochters. ‘Waarom?’, vraag ik me nu af. Mijn dochters hebben helemaal geen broeken nodig, want een paar weken gelden heb ik via internet per ongeluk negen dezelfde meisjesbroeken gekocht.
Morgen, als ik eíndelijk de meterstanden heb doorgegeven aan Oxxio en ik die hele ouwe tandartsrekening heb gedeclareerd bij onze zorgverzekeraar, ga ik op zoek naar een spijkerbroek. Voor mezelf. En als ik er eentje vind die lekker zit, koop ik er misschien wel twee. Ben ik gelijk weer voor een jaar klaar met winkelen. Wie graag uitstelt, moet slim zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *