Een bewogen jaar

bolg 2014 leapJe hebt van die jaren waarin de dagen zich ongemerkt aaneenrijgen tot weken, de weken tot maanden, de maanden tot seizoenen. Je knippert met je ogen en er is weer een jaar voorbij gekabbeld. Heel comfortabel, als je kunt leven met het gevoel dat de tijd je door de vingers glipt.
2014 was voor mij niet zo’n jaar.
In januari waren Richard en ik 12,5 jaar getrouwd. Een mijlpaal die we samen met de kinderen vierden in Parijs. Prachtig begin van een nieuwe periode. We zagen Disneyland, de Eiffeltoren, de Arc de Triomphe en de zwervers in de metro die op de kinderen de meeste indruk maakten.
2014 is het jaar waarin ik vijftien kilo afviel en ook weer aankwam. De spiegel en de weegschaal behoren niet tot mijn beste vrienden. Ik probeer te accepteren dat ik geen gezonde verhouding heb met eten. Ik ben dankbaar voor mijn gezondheid, want ik weet dat het ook heel anders kan, maar wat zou ik er veel voor over hebben om de rest van mijn leven een gemiddeld gewicht te hebben! Gelukkig kan ik het heel aardig vinden met mijn eigenlijke ik, degene achter die buitenkant.
In het voorjaar van 2014 kwam ons nieuwe huis onverwacht opnieuw in ons vizier. We besloten er een bod op te doen en deden ons eigen huis in de verkoop. Wat volgende, waren maanden van veel contact met de makelaar en de hypotheekadviseur. Best spannend om in deze tijd je huis te verkopen. De hele verkoop en aankoop leverde mij een soort spanning op die ik slecht kon relativeren. Lastig. Ik lag er wakker van. Uiteindelijk is alles nog beter uitgepakt dan we konden voorzien en daar zijn we erg dankbaar voor. We genieten nu volop van ons nieuwe thuis.
De huizenverkoopstress combineerde erg slecht met de spanning rond de ziekte van onze lieve buurvrouw. In mijn hoofd ging dat niet samen: een relatief onbelangrijk ding als een nieuw huis en het kostbare leven van mijn buurvrouw. Nog geen jaar na de diagnose huidkanker, stierf zij. Haar zoon speelde bij ons op zolder toen zij overleed. Levendigheid en dood, zo dichtbij. Die minuten, die uren, die dagen staan in mijn geheugen gegrift. De ontreddering van dat ventje, het snikken van haar man, de hulpeloosheid van haar dochter… Beelden, geuren, geluiden en kleuren die ik nooit zal vergeten. Een gezin geamputeerd.
Verdriet heel dichtbij, maar ook ver weg. Oekraïne, Syrië, Irak, CAR. Onthoofding en ontreddering. Vlucht MH17. De MH370 die nog steeds niet boven water is. Ik heb regelmatig een journaaltje overgeslagen. Niet om m’n kop in het zand te steken, maar omdat ik zo weinig aan die ellende kan veranderen. Ik ben verantwoordelijk voor de mensen die op mijn pad komen, niet voor de hele wereld.
In 2014 was ik vrolijk, tevreden, verdrietig en bang. Ik woog 85, ik woog 100. Ik huilde, ik lachte. Ik hyperventileerde en haalde opgelucht adem. Ik leefde het leven intens. Met pieken en dalen. Alles erop en eraan. Ik wist me ondanks alles van januari tot december geborgen. Veilig in Jezus’ armen. Goddank, want tjonge, wat laat een jaar zich slecht voorspellen…
Voor 2015 wens ik jou het vermogen om te genieten van wat je hebt, op de juiste manier betrokken te zijn bij de mensen om je heen en goed voor ogen te houden wat werkelijk belangrijk is. Ga met God.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *