Nieuwe start

Toen Pblog xtree recycleieter vanmorgen zei: ‘Mam, het is vandaag 27 december’, maakte mijn hart een sprongetje. Inderdaad! Ik had het me nog niet gerealiseerd, maar het is 27 december. Heerlijk! Ik voel me opgelucht. Kinder- en kerstfeestjes achter de rug. Prima zo. Stom dat ik me zo negatief laat beïnvloeden door de drukte van december. Het zal wel een oorsprong hebben, die decemberstress. Misschien heb ik moeite me deze maand omdat ik in december 1995 werd opgenomen in de psychiatrie. Een paar weken bracht ik door in psychiatrisch ziekenhuis Veldwijk. Elk jaar in december ruik ik geuren en zie ik kleuren die mij in een seconde terugvoeren naar dat psychiatrische ziekenhuis. Die troosteloze afdeling met kunstkerstboom. Een pingpongtafel in de hal. Mijn plek aan de tafel die ik deelde met gehospitaliseerde groepsgenoten. Ik wilde daar niet zijn. Ik hoorde daar niet bij. Op eigen initiatief verliet ik het ziekenhuis begin maart. Mijn mentor noemde het vluchtgedrag. Als ik mijn behandeling in Veldwijk niet zou afmaken, kwam het waarschijnlijk nooit meer goed met mij. Het liep anders. Ik verliet Veldwijk en ging ruim een jaar in psychotherapeutische dagbehandeling bij De Gelderse Roos. Dagbehandeling paste veel beter bij mij dan volledige opname. Bij De Gelderse Roos verwerkte ik verdriet en leerde ik gevoelens uiten. Een geweldige investering.
December is de maand waarin ik vier keer moeder werd. Dagen die in mijn geheugen gegrift staan. Terwijl er zoveel stellen proberen te accepteren dat hun kinderwens misschien nooit vervuld zal worden, werden wij rijk gezegend met ons kwartet. Hoewel ik na elke bevalling dolgelukkig was met wéér een gezonde baby, heb ik nooit het gevoel gehad op een roze wolk te zitten. Als de kraamhulp net zo plotseling verdween, als ze was gekomen, moest ik vreselijk wennen aan mijn totaal veranderde leven. De ene moeder heeft daar minder moeite mee dan de andere. Voor mij was het heftig. Ik was altijd een poosje postnataal in de war. Niet depressief, maar wel de kluts kwijt. Bij december horen daarmee nu niet alleen de vier kinderverjaardagen, maar ook de herinneringen aan die weken na de geboortes waarin ik onrustig was, naarstig op zoek naar mijn nieuwe ritme, de nieuwe Lilian.
Eind december is het kerst. Ik ben dankbaar voor Jezus’ komst naar de aarde, maar dat ervaar ik de rest van het jaar niet anders dan rond kerst. Vrede op aarde? In december lukt het me amper om de vrede in m’n eigen lijf en leden te bewaren… Gelukkig hangt Gods aanwezigheid niet af van mijn ervaren van Zijn nabijheid.
Dit jaar heb ik mezelf stevig aangepakt en het is me aardig gelukt om niet toe te geven aan mijn afkeer van alles wat wij rond kerst hebben bedacht. Kerstbomen, -ballen en -slingers maken me onrustig. Ze doen me denken aan psychiatrische ziekenhuizen en zware bevallingen, niet aan Jezus’ geboorte. Voor de kinderen hebben we een kerstboom in huis gehaald en die staat nu licht te verspreiden in de serre. Best gezellig.
Vandaag is het 27 december. Vanmorgen, toen ik door het raam naar mijn kinderen keek die in de sneeuw aan het spelen waren, zat ik op een roze wolk. Ik genoot daarna ontzettend van onze spontane kerstkliekjeslunch met mijn zwager en schoonzus. Ongedwongen en ontspannen. De kerstboom mag nog even in de serre blijven staan, maar ik verheug me nu al op de ruimte die in mijn huis en in mijn hoofd ontstaat als de boom weg is. Voor mij betekent 27 december een nieuwe start. Gelukkig nieuwjaar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *