Geluk

Vanmorgen las ik een artikel over geluk. Realiteit – verwachting = geluk, stond erin. Een waarheid als een koe. Als je tevreden bent met jouw dagelijkse leven en je hebt geen torenhoge verwachtingen van anderen, dan kan een geluksgevoel je zomaar overvallen.
Zelf ben ik gezegend met een minimaal verwachtingspatroon. Dat is heel handig. Ik zit niet te wachten op vriendinnen die me bellen. Als ik een vriendin wil spreken, zoek ik zelf contact. Als ik op mijn verjaardag twee kaartjes krijg, ben ik verrast en verheugd, omdat ik nul kaartjes had verwacht. Dat heeft niet te maken met een laag zelfbeeld, want ik weet dat ik best een kaart waard ben, maar ik verwacht het gewoon niet. Een beetje naïef misschien, maar ik zeg je, het is een prettige eigenschap.
Of je gelukkig bent, zit dus deels in je karakter. Sommige karaktereigenschappen maken het leven ingewikkeld. Ik heb zelf ook van die lastige trekken. Dat zijn meer praktische ongemakken, dan eigenschappen die mijn geluksgevoel in de weg staan. Ik ben een tevreden mens. Natuurlijk, ik ben ook wel eens teleurgesteld omdat de werkelijkheid niet overeenkomt met mijn verwachting. Zo ging ik vanmorgen met Renee naar de oogarts. Vorige keer was het daar zó rustig, dan we direct konden doorlopen en na een kwartier met een recept in de hand en een open mond van verbazing weer buiten stonden. Vanmorgen zat de wachtkamer vol. Toen ik dat zag, begreep ik dat we dit keer niet één twee drie buiten zouden staan. Dat was teleurstellend. Maar het duurt bij mij nooit lang voordat ik zo’n teleurstelling weer te boven ben. Ach wat! In de wachtkamer lagen leuke tijdschriften die ik nog niet had gelezen, het was er warm en droog en de koffie was gratis. Zo kan ik van teleurgesteld, ineens weer heel tevreden zijn. Het is een gave die ik iedereen gun.
Ik hoop van harte dat het mij lukt om mijn kinderen een aantal wijsheden mee te geven. Als ze anderen waardig behandelen, krijgen ze zelf ook respect. Ik wil ze leren open te staan voor schoonheid van kleine dingen. En ik wil ze leren relativeren. Heel belangrijk. Ik vertel ze vaak dat ze geen invloed hebben op wat anderen doen of zeggen, maar dat ze wel zelf kunnen bepalen hoe ze daarop reageren en in hoeverre ze zich erdoor laten beïnvloeden. Ik vind het een belangrijke les.
Heb je weleens een tekening gemaakt met een blinddoek voor? Je doet je best en in jouw hoofd weet je precies hoe het worden moet. Wat je werkelijk op papier zet, zie je pas als je de blinddoek afdoet. Het is misschien niet geworden wat je in gedachten had, maar je hebt je best gedaan. Hopelijk moet je lachen om je eigen fouten en ben je een beetje mild voor jezelf. Zo zie ik mijn taak als moeder wel eens. Ik doe m’n best en ik heb een helder beeld van hoe ik wil dat mijn kinderen eruit komen te zien. Jammer dat die blinddoek in de weg zit. Die blinddoek, die staat voor van alles waar ik geen invloed heb, bepaalt het eindresultaat. Soms probeer ik onder de blinddoek door te gluren. Dat doe ik door mezelf te verplaatsen in mijn kinderen, maar dan over twintig jaar. Hoe zouden zij in 2035 terugkijken op hun leven in 2015? Wat is mijn rol daarin? Mijn invloed? Wat zou ik achteraf gezien anders hebben gedaan? Wat mijn kinderen later worden, vind ik vrij onbelangrijk. Eentje heeft het over een carrière als kassière bij Action en een ander wil eten rondbrengen in het ziekenhuis. Ik vind het prima, als ze hun werk maar doen met respect voor zichzelf en voor anderen.
Het leven overkomt je. Op veel dingen die gebeuren, heb je weinig invloed. Hoe je ermee omgaat, is aan jou. Ik vind het een hele troost dat, wat mij ook overkomt, welke keuzes ik ook maak, ik weet dat God erbij is. Hij overziet het leven van mijn gezin en mij. Waarschijnlijk vaak hoofdschuddend, regelmatig bemoedigend knikkend en ik hoop heel vaak breed glimlachend.
Ik wens je oprecht veel geluk!