Drempelvrees (1)

Zondag stap ik voor het eerst met drempelvrees de Basiliek binnen. Ik ga naar een dienst van Mozaiek0318, een relatief nieuwe christelijke kerk in Veenendaal. Een vriendin van mij laat zich dopen en daar wil ik graag bij zijn.
Ik ben al sinds mijn geboorte lid van de Bethelkerk. Een traditionele Christelijke Gereformeerde kerk. De mensen die ik daar tegenkom, zijn mijn broeders en zusters. Met hun heb ik de afgelopen veertig jaar een band opgebouwd. Ze waren er voor mij in goede en slechte tijden. Ze waren er toen ik als baby werd gedoopt en later toen ik bewust in hun aanwezigheid belijdenis deed. Ze waren er toen ik trouwde en ze waren er toen ik mijn eigen kinderen liet dopen. In de Bethelkerk ben ik een zuster van velen. De baby’s op wie ik vroeger paste bij de crèche, zijn me boven de kop gegroeid. Voor hun wil ik een grote zus zijn. Liefhebben is een werkwoord, ook binnen de kerk. Toen ik op mijn 18e belijdenis deed, voelde ik een soort verliefdheid. Ik was verliefd op God, op de kerk en op al mijn Bethelbroeders en –zusters. Dat gevoel was sterk. Verliefdheid werd liefde, net als in een huwelijk. Er zijn periodes dat het moeite kost om op zondag mijn broeders en zusters op te zoeken in de kerk. Is dat erg? Soms drijft mijn gevoel me op zondag naar de kerk, soms mijn verstand. En soms blijf ik op zondag thuis. Het is voor mij geen reden om op zoek te gaan naar een andere kerk. Een andere familie. Een relatie van jaren, kan tegen een stootje.
De Mozaiek’ers die ik ken, komen uit traditionele kerken. Zij hadden elk een eigen reden om de kerk waar ze lid van waren te verlaten. Dat is verdrietig. Zou de keuze om over te stappen naar een andere kerk vooral te maken hebben met voelen en ervaren? Als je de band binnen je eigen kerk niet meer voelt, is de keuze om op zoek te gaan naar een andere kerk makkelijker. Hoewel er in veel gezinnen aardig wat denkwerk vooraf gaat aan de beslissing om zich uit te schrijven bij de eigen kerk. Dat geloof ik echt. Die relatie met broeders en zusters verbreek je niet zomaar.
Ik twijfel geen moment aan de gevoelens van degenen die zich laten dopen. Geen moment. Ik heb hun getuigenissen op de website van Mozaiek0318 gelezen en het is duidelijk: God heeft de dopelingen voor het eerst of opnieuw aangeraakt. Mooi! Ik heb geen moeite met de verschillende manieren waarop christenen hun overtuiging bevestigen. Dopen, overdopen, belijdenis… Ik ben geen theoloog. Wat mij betreft zijn het verschillende manier om te laten zien dat God heel veel voor jou betekent. Alleen maar mooi.
Waarom dan toch die drempel? Waarom mijn moeite? Ik probeer het te ontdekken, maar ben er nog niet uit.
Wat mij niet aanspreekt, is het hoge showgehalte van deze nieuwe kerk. Mag ik het zo noemen? Het aanbiddingsteam strak in de make-up, licht en geluid, toeters en bellen, het massale, het professionele, de perfectie. Het mag allemaal, maar mij leidt het af van waar het om gaat. Misschien ben ik er wat te verstandelijk voor. Te nuchter. Smaken verschillen. Het staat los van de inhoud, dat weet ik heel goed. God is aanwezig bij zustergemeentes in andere werelddelen die geen geld hebben voor een dak boven hun hoofd. God is ook aanwezig in de prachtige kerken in ons rijke westen. God is aanwezig in de Basiliek. Geen twijfel over mogelijk. ‘Waar twee of drie in mijn naam vergaderd zijn, daar ben Ik in hun midden.’ Zo ervaar ik God ook in mijn eigen vertrouwde, traditionele Bethelkerk. Minder flitsend, maar ik word er geraakt. Vaak door de liederen die we zingen, vaak door wat een voorganger zegt, altijd door God. God is overal.
Ik vind het jammer dat er weer een nieuwe kerk bij is gekomen in Veenendaal. Veenendaal notabene, waar al zoveel mogelijkheden zijn om je geloof te beleven. Waarom voegen we in Veenendaal geen kerken samen, in plaats van nieuwe te bouwen? Wat doet God, wat doen mensen? Hoe gaat het verder met een nieuwe gemeente als verliefdheid ‘houden van’ wordt?
Ik voel me teleurgesteld. Teleurgesteld in mezelf, omdat ik er maar niet achter kan komen waar ik nou precies moeite mee heb. Ik weet het niet. Ik worstel.
Zondag ga ik voor het eerst naar een dienst van Mozaiek0318 en ik heb nog twee dagen om mijn drempelvrees te overwinnen. Ik ga met een open hart naar de doopdienst. Ik richt me op God en op de vriendin die zich laat dopen. Ik ga met een open geest. Ik wil God de ruimte geven. En eventjes stoppen met denken. Ik wil me laten raken. Zet mijn frustratie opzij.
God, vergeef ons, vergeef míj de verdeeldheid. Vanuit alle verschillende kerken in Veenendaal, houden wij ons oog op U gericht. U maakt ons één. Laten wij een licht mogen zijn voor de mensen om ons heen. Mensen die op zoek zijn naar U. Ieder vanaf zijn eigen plek, met respect voor elkaar en respect voor U. Maranatha.
Als je zondag met me mee wilt gaan, hoor ik het graag.

Vanmorgen plaatste ik het bovenstaande stukje op Facebook. Het maakte nogal wat los! Bij mijzelf en bij anderen. Als je zo’n gevoelig onderwerp aansnijdt, kan je reactie verwachten. Prima!
Ik had zojuist een flashback. Grappig hoe zoiets je zomaar overvalt. Ruim 30 jaar geleden ontstond in Veenendaal Evangeliegemeente De Regenboog. Net zo kleurrijk als Mozaiek0318 nu. Veel leden van traditionele kerken sloten zich bij De Regenboog aan. De Regenboog deed stof opwaaien. Met opschudding is niets mis. Inmiddels is De Regenboog een begrip in Veenendaal. Een kerk met een eigen geschiedenis, ups en downs. Zoals alle andere kerken. Ik zou De Regenboog zelfs haast ‘traditioneel’ kunnen noemen. Misschien moet ik mijn angst voor verandering laten varen. In al die verschillende kerken wordt de lof van God gezongen. Elke kerk zingt op zijn eigen wijze. En ik zing onder begeleiding van orgelmuziek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *