Drempelvrees (2)

Afgelopen vrijdag vertelde ik jullie over mijn Mozaiek0318-drempelvrees. Veel Facebook vrienden reageerden op dat bericht. Sommigen openbaar, anderen in een persoonlijk bericht. Bedankt voor die reacties. Het was verhelderend. Mijn stukje is door meer mensen gelezen dan ik kon vermoeden. Misschien voelden mensen zich aangevallen door mijn woorden. Probeer dat los te laten. Ik schrijf om mijn gedachten en gevoelens te ordenen, niet om mensen te kwetsen. Als je wilt weten hoe het mij vanmorgen verging, lees dan verder.
Ik vertrok vanmorgen op tijd richting de Basiliek. Ik was er pas één keer eerder, dus ik was een beetje bang dat ik de weg niet wist. Dat probleem loste zich al snel op. Ik werd op de fiets ingehaald door een roodharige jongen van wie ik wist dat zijn broer vandaag gedoopt werd, dus hem ben ik gevolgd. Dat was slim van mij. Korte tijd later stalde ik mijn fiets bij De Basiliek en liep richting de hoofdingang. Ik zuchtte eens diep. Daar kwam dus die drempel waar ik zo bang voor was… Het viel mee. Eén grote stap en ik stond binnen.
In de hal was het druk. Ik zocht naar gezichten van bekenden en vond al gauw de man van mijn vriendin. ‘Ik zal je je plek even wijzen’, zei hij. We worstelden ons door het gangpad heen. Hier en daar werd uitbundig geknuffeld. De man van mijn vriendin grinnikte over zijn schouder: ‘Ja, dat knuffelen daar hou ik ook niet zo van, maar dat doen ze hier veel.’ Een waarheid als een koe, ontdekte ik al snel. Zelf werd ik warm omarmd door een bekende. Als ik hem op straat zou tegenkomen, zou een knuffel ongepast zijn, maar hier, binnen de muren van de kerk, leek het heel gewoon. Grappig.
Vanaf mijn plek, vooraan in de zaal, keek ik eens goed om me heen. Vóór mij was het grote podium, eenvoudig, maar mooi uitgelicht. Aan de linkerkant stond een prachtig, groot houten kruis en rechts het doopbad. Het was een beetje schemerig in de zaal, dus mijn blik werd als vanzelf naar het grote scherm boven het podium getrokken. Aan weerszijden van het podium hingen een tweede en een derde scherm. De zaal zat vol. Later hoorde ik dat er zo’n 1.500 mensen waren. Omdat ik vrij vooraan zat, heb ik dat niet echt gemerkt.
Drie minuten voordat de dienst begon, werd er een filmpje gestart met elkaar snel opvolgende beelden. Beelden die eerder in deze kerk zijn opgenomen. Er werd afgeteld van drie minuten naar nul. Leuk gedaan, mooi gemaakt. Ik moest erom glimlachen, dat aftellen. Het schept een bepaalde verwachting.
Bij nul gingen we zingen en ik zong uit volle borst mee. Ik ontdekte wat ik eigenlijk al wist: ik ben dol op zingen! Als ik zing, ervaar ik God heel dichtbij. Ik vind het een prachtige manier om een dienst te beginnen. Ik voelde geen drempel of schaamte en heb heel hard staan galmen. Weet niet of het vals klonk, maar ik vond het heerlijk.
Toen we uitgezongen waren, kwam er een man in spijkerbroek en witte gympen het podium op. De voorganger. Hij heette ons welkom en ging voor in gebed. Daarna volgden de mededelingen. Heel hip, via een filmpje. Een meisje op het scherm vertelde wat er komende week allemaal te doen is in de kerk. Waarschijnlijk werkt dit beter dan voorlezen. Ik vond het een grappige manier.
Er lijkt hier veel tijd en energie te worden geïnvesteerd in de vormgeving. Leuk. Dat viel me ook op toen ik naast een kan water een stapel kartonnen bekertjes bedrukt met Mozaiek0318-logo zag staan. Verder liepen er dames met een Mozaiek0318 T-shirt en ik heb heel wat Mozaiek0318 keycords gezien. Handig voor de herkenning. Het behappen van zo’n grote massa mensen vraagt om logistieke handigheden.
De voorganger had een helder verhaal over het Carmen Christi, Filippenzen 2. Jezus was volledig mens en volledig God. Hij verlaagde zich tot de kruisdood en daardoor mogen wij vrij zijn. Mooi.
Na het verhaal van de voorganger, kwamen de dopelingen op het podium. Een prachtig gezicht! Tien totaal verschillende mensen met verschillende achtergronden in het wit gekleed op een rij. Ik vond het ontroerend. Deze dopelingen raakten stuk voor stuk mijn hart. Hun eenvoudige getuigenissen soms stotterend, soms maar een regel kort. Toen mijn vriendin aan de beurt was, moest ik huilen. En ik had oprecht zin om haar te knuffelen.
Een dienst bij Mozaiek0318 is anders dan bij een traditionele kerk. Er is veel aandacht voor vormgeving. Licht en geluid is goed voor elkaar. De schermen, de filmpjes, intro’s, zachte muziek tijdens gebeden. Het komt vrij strak geregisseerd over.
Ik ben God tegengekomen in Mozaiek0318. Absoluut. God is overal. Ondanks mensen en dankzij mensen. Mensen naar Gods beeld.
Het was goed om een keer een dienst mee te maken in Mozaiek0318. En het is ook goed dat velen God dichtbij ervaren in traditionele kerken. Kerken die door schade en schande wijs zijn geworden. Kerken die al jaren samenwerken op gebied van diaconaat en evangelisatie.
Met wederzijds respect komen we een heel eind in Veenendaal. Kom op. Handen uit de mouwen. Drempels slechten en muren slopen. We gaan de boer op. Geen woorden, maar daden. Gezegend door God, komen we een heel eind.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *