Botswana

blog botswanaSinds een paar jaar werk ik als secretaresse op het diaconaal bureau van de Christelijke Gereformeerde kerken (CGK). In Nederland zijn zo’n 180 van die kerken en die brengen jaarlijks veel geld bij elkaar (in 2013 ruim 850.000 euro) voor hulpverleningsprojecten wereldwijd. Projecten die te maken hebben met o.a. onderwijs, hiv/aids voorlichting, watervoorziening, gezondheidszorg en noodhulp. Ik vind het heel bijzonder dat ik deel uitmaak van het kleine team dat in opdracht van de CGK de contacten met al die projecten onderhoudt. Eén van de projecten die mij erg aanspreken, is BOT053-Kleuteronderwijs Botswana. Kinderen van de bosjesmensen, die hun eigen taal spreken, krijgen spelenderwijs les in de landstaal, zodat ze op de kleuterschool niet met een achterstand beginnen. Eenvoudig en doeltreffend.
Toen mijn baas vroeg of ik met hem mee wilde op werkbezoek
naar Botswana, hoefde ik niet lang na te denken. Ik keek er enorm naar uit om project BOT053 te bezoeken. Mijn baas heeft jarenlang met zijn gezin in Afrika gewoond en hij komt er nog steeds met de grootste regelmaat. Door Afrika reizen leek me spannend, maar met hem durfde ik het wel aan. Dat hij zijn kennis onderweg met mij zou kunnen delen, gaf de reis meerwaarde. Het is een fijne vent, die baas van mij. Ik kan goed met hem. Van zijn kijk op hulpverlening heb ik al veel geleerd. Hij realiseert zich heel goed dat wij ons bezit te leen hebben en dat delen heel logisch is. Hij doet zijn werk met respect en hij heeft een nuchtere kijk op hulpverlenen.
Natuurlijk vond ik het vreselijk spannend om mijn gezin elf dagen in de steek te laten, maar dat zou wel goed komen. Richard nam een week vrij en ik regelde een paspoort en een koffer. Toen de reis eenmaal was geboekt, kreeg ik er steeds meer zin in. Van Zuid-Afrika naar Botswana en via Namibië weer naar huis.
Vandaag zouden we om 10.25 uur vliegen. Maar de reis gaat niet door.
Ik schrok toen ik twee weken geleden een berichtje kreeg van een collega. Mijn baas, die op dat moment op werkbezoek was in Burundi, had daar last gekregen van zijn hart. Door de politieke onrust in Burundi moest hij naar Nairobi, Kenia worden gevlogen voor de nodige operaties. Heel eng. Een paar dagen verkeerden wij, zijn collega’s, in spanning. Zijn familie en vrienden nog veel meer, vermoed ik zomaar. We zijn blij en dankbaar dat hij inmiddels thuis is. Het gaat goed met hem, maar reizen zit er voorlopig even niet in.
Straks vertrekt vlucht KL0591 zonder ons richting Johannesburg. Jammer, maar misschien krijgen we later dit jaar nog een kans. We zien wel. We hebben nu even een andere prioriteit en dat is het herstel van mijn baas. Tegen hem zeg ik: Neem de tijd. Pas goed op jezelf. We missen je.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *