Maandelijks archief: juni 2015

Mieren in de war

Ik krijg ongenamierenpoederdig op m’n mieter van mijn dochter. Ze spreekt me vermanend toe en dat doet ze zó streng, dat ik  haar niet durf aan te kijken. ‘Wie denk je wel dat je bent?! Heb je überhaupt wel een hart?! Was dit nou nodig?! Nou?!’ Haar ogen spuwen vuur. De rollen zijn volledig omgedraaid. Ik voel me een klein meisje dat gecorrigeerd wordt door haar boze moeder. De aanleiding voor deze reprimande is mijn aanpak van ons mierenprobleem. In de achtertuin en op de oprit hadden we veel last van mieren. Je staat ervan te kijken hoeveel zand zo’n kolonie per dag omhoog weet te tillen. Ik veegde me een ongeluk. Op internet zocht ik naar een diervriendelijke aanpak om de mieren weg te jagen. Insecten doden vind ik zielig, maar ik moest íets. Ik heb geen hekel aan mieren, maar wel aan de hoopjes zand die telkens op mijn stoep lagen. Uiteindelijk kocht ik bij de drogist een bus mierenpoeder. Op de verpakking las ik ‘100% natuurlijke bestanddelen’. Door het geurende poeder zouden de mieren de weg naar het nest niet meer kunnen terugvinden, waardoor ze elders een nieuw nest zouden beginnen. Bij ‘elders’  dacht ik aan de openbare stoep, tien meter verderop. Een bijzonder vriendelijke aanpak, leek mij. De kinderen zagen mij het poeder rond de ingangen van de nesten strooien en vroegen wat ik aan het doen was. ‘Ik ben mieren aan het bestrijden,’ zei ik. Onze oudste dochter is een grote dierenvriend, dus ze zat direct op de kast. Op haar ‘Oh, da’s gemeen!’ legde ik uit hoe het poeder werkt. Ik vertelde dat de mieren niet doodgaan van het poeder, maar dat ze alleen maar de weg naar hun nest niet meer zouden kunnen vinden. Ze leek mijn verhaal te slikken, maar toen ze een kwartiertje op haar knieën had zitten kijken hoe de mieren op het poeder reageerden, stierde ze woedend naar binnen. ‘Mam, kom hier! Kijk nou zelf es! Die mieren zijn helemaal in de war. Ze lopen maar heen en weer… Dit is zó zielig!’ Verwijtend bijt ze me toe: ‘Tsss… Hoe zou jíj het vinden als er een reus kwam die poeder op jouw huis strooide waardoor jij je huis niet meer kon vinden?! Nou?! Weet je wel hoe druk die mieren zijn geweest met het maken van dat nest?!’ Ik loop met haar mee naar buiten en daar krioelt het inderdaad van de gefrustreerde mieren. Naarstig op zoek naar hun nest. Ik heb met ze te doen. Voel me een grote, gemene reus. Op het moment dat ik nog een keer wil gaan uitleggen waarom ik het poeder heb gestrooid, roept mijn dochter verheugd en opgelucht: ‘Oh kijk mam! Ze hebben alweer een nieuwe plek voor een nest gevonden! Gelukkig!’ Inderdaad. Nog geen meter van de plek waar het oude nest zat, kruipt een lange sliert miertjes de grond in. Die zijn waarschijnlijk de hele nacht druk om nieuwe hoopjes zand op de stoep te stapelen. Ik heb het lef niet om de strooibus weer ter hand te nemen. Lieve mieren, sorry dat ik jullie in de war heb gebracht. Ik wens jullie mede namens mijn dochter veel plezier in jullie nieuwe woning. Midden op onze oprit. Ik, grote, gemene reus, gooi mijn strooibus in de kliko. Maar ik weet wél wie er morgen de stoep mag vegen. Succes, dochter.

Blote dames op een keurig toilet

Hoe lang zantonal het geleden zijn? Een jaar of vijftien? Twintig misschien? We vierden de verjaardag van mijn tante. Het kan ook de verjaardag van mijn oom zijn geweest. Voor dit verhaal maakt dat niet uit. Die verjaardagen waren altijd erg gezellig. Een hapje, een drankje en lekker bijkletsen met onze neven, de vier zoons van de oom en tante in kwestie. Mijn zussen en ik zaten met onze neven in de achterkamer aan de chips, terwijl de ouderen in de voorkamer een borreltje dronken. Een keurig, degelijk gezelschap.  Onze neven waren in een jolige stemming. Ze gniffelden en seinden naar elkaar en wij, hun nichten, hadden geen idee waarom. De tijd verstreek en de sfeer werd wat losser. Op een gegeven moment viel op dat een van de oudere ooms wel erg veel tijd doorbracht op het toilet. Ik had het nog niet opgemerkt, maar mijn neven wel. En zij wisten ook waarom. Ik kan me niet herinneren hoe mijn tante reageerde toen ze ontdekte dat een van haar zoons de verjaardagskalender op het toilet had omgewisseld voor een kalender met schaars geklede dames. Waar eerst een keurige Marjolein Bastin of Antiek Pieck kalender hing, sierde nu een pittige blootkalender de wand tegenover de pot. Natuurlijk misstond dat ding vreselijk op het keurige toiletje. Wat hing er verder aan de muur? Ik weet het niet meer precies. Misschien een geborduurde toiletrolhouder. Een droogboeketje. Een tegeltje met een grappig tekstje over dames die graag droog zitten. Misschien lag er als leesvoer een oud kerkblaadje. Toen wij, de nichtjes, erachter kwamen, hebben we onbedaarlijk gelachen. Je kent het wel, gesmoord lachen tot de cola uit je neus komt. Zoals je vroeger deed in de klas als je tijdens Duits haast stikte in een melige bui. Het moet ruim 15 jaar geleden zijn, maar als mijn zussen en ik eraan terugdenken, schieten we nog steeds in de lach. Mijn tante heeft vier geweldige zoons grootgebracht. Ze zijn allemaal prima  terecht gekomen. Maar geloof me, ze heeft het niet altijd makkelijk gehad in een huis vol mannen. Lieve tante van wie ik de naam niet zal noemen, respect!

Fietsmoeder

Onze zoon Pieter gaat volgend jaar naar het voortgezet onderwijs. Afgelopen maandag bezocht ik als moeder een informatieavond voor ouders. Aan het einde van de avond gaf Pieters mentor aan dat de school op zoek is naar ouders die willen meefietsen als de kinderen in de tweede schoolweek op kamp gaan. Ik ben direct enthousiast en wil mijn vinger opsteken. Toch houd ik me in. Terwijl ik me voorgaande jaren zonder enig overleg met mijn kinderen aanmeldde voor menig schoolactiviteit waar ouderhulp bij nodig was, voel ik nu dat ruggespraak met Pieter op z’n plek is. De volgende ochtend aan de ontbijttafel maak ik de kwestie bespreekbaar. ‘Nou mam, ik weet het nog niet hoor…’, reageert hij. Hij kijkt er bedenkelijk bij. Ik had stiekem gehoopt dat hij dolenthousiast zou zijn, maar hij heeft zo zijn twijfels. Ik ben dankbaar dat ik de neiging om mijn vinger op te steken gisteravond kon onderdrukken en maak er een geintje van. ‘Joh, dan maak ik van die kwastjes aan de handvaten van mijn stuur, ik koop een fietsmand met bloemetjes, ik doe twee vlechtjes in m’n haar, zet een grote hoed met zonnebloem op en trek een T-shirt aan met de tekst ‘Moeder van Pieter’ met daaroverheen een tuinbroek. En de hele weg zing ik keihard leuke liedjes van Elly en Rikkert.’ Pieter glimlacht flauwtjes en neemt een slok van zijn melk. Ik trek mijn conclusie. Deze moeder fietst niet mee naar kamp. Deze moeder moet leren loslaten. Dat doet een klein beetje pijn. Natuurlijk. Maar sterker dan die pijn, is het gevoel van trots. Pieter komt er wel.

Vasten

Als ik de meisjes naar bed breng, danken en bidden we samen. Ieder in z’n eigen woorden. Ilse dankt vrijwel altijd voor het mooie feit dat wij als gezin elkaar hebben en Laura bidt vaak voor een rustige nacht met mooie dromen.
Renee wordt niet gehinderd door de drang om haar eigen geloof aan een ander op te leggen en bidt vanavond: ‘Here God, wilt u zorgen voor de mensen die nu Ramadan houden. Helpt U hen om het vasten vol te houden.’ Zo geloven kinderen. Heel leerzaam. Trots op Renee. God zegene iedereen die deze weken vast.

Dierenplaatjes

Albert Heijn heeft weer een slimme spaaractie bedacht. Bij elke tien euro aan boodschappen een gratis setje Freek Vonk dierenplaatjes. Heel leuk. Ik ben niet dol op enge, wilde dieren, maar wel op Freek. Leuke actie. Het is de bedoeling dat je in de loop van de komende weken alle plaatjes verzamelt en ze in een bijbehorend boek plakt. Als ik thuis kom van een boodschapje bij Appie, komen de kinderen mij bij de deur al tegemoet: ‘Mama, heb je dierenplaatjes?!’ Opgewonden ritsen ze de zakjes open en de vreugde is groot als er weer een nieuwe tussen zit. Zo werkt dat met verzamelen. Dingen verzamelen is een aangenaam tijdverdrijf. Tv uit, IPod aan de kant en eindeloos bladeren door je Albert Heijn dierenplaatjesboek. Heerlijk! Lekker plakken. Een verzameling Lees verder Dierenplaatjes