Fietsmoeder

Onze zoon Pieter gaat volgend jaar naar het voortgezet onderwijs. Afgelopen maandag bezocht ik als moeder een informatieavond voor ouders. Aan het einde van de avond gaf Pieters mentor aan dat de school op zoek is naar ouders die willen meefietsen als de kinderen in de tweede schoolweek op kamp gaan. Ik ben direct enthousiast en wil mijn vinger opsteken. Toch houd ik me in. Terwijl ik me voorgaande jaren zonder enig overleg met mijn kinderen aanmeldde voor menig schoolactiviteit waar ouderhulp bij nodig was, voel ik nu dat ruggespraak met Pieter op z’n plek is. De volgende ochtend aan de ontbijttafel maak ik de kwestie bespreekbaar. ‘Nou mam, ik weet het nog niet hoor…’, reageert hij. Hij kijkt er bedenkelijk bij. Ik had stiekem gehoopt dat hij dolenthousiast zou zijn, maar hij heeft zo zijn twijfels. Ik ben dankbaar dat ik de neiging om mijn vinger op te steken gisteravond kon onderdrukken en maak er een geintje van. ‘Joh, dan maak ik van die kwastjes aan de handvaten van mijn stuur, ik koop een fietsmand met bloemetjes, ik doe twee vlechtjes in m’n haar, zet een grote hoed met zonnebloem op en trek een T-shirt aan met de tekst ‘Moeder van Pieter’ met daaroverheen een tuinbroek. En de hele weg zing ik keihard leuke liedjes van Elly en Rikkert.’ Pieter glimlacht flauwtjes en neemt een slok van zijn melk. Ik trek mijn conclusie. Deze moeder fietst niet mee naar kamp. Deze moeder moet leren loslaten. Dat doet een klein beetje pijn. Natuurlijk. Maar sterker dan die pijn, is het gevoel van trots. Pieter komt er wel.

5 gedachten over “Fietsmoeder

      1. ….uiteraard in veel mindere mate dan op de andere scholen. Daar zal je niet van opkijken. Maar hij ontmoet beslist docenten en leerlingen die de Elly&Rikkertsfeer (her)kennen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *