Hé buuv!

ikea

Wat is het lang geleden dat we elkaar hebben gesproken! Ik zou het heerlijk vinden om weer eens uitgebreid bij te kletsen.
Hier gaat alles goed. Wij zijn deze zomer in België op vakantie geweest. De Ardennen. Prachtige omgeving, leuke camping, heel ontspannen. De vakantie loopt op z’n eind en eerlijk gezegd vind ik het prima dat het nieuwe schooljaar voor de deur staat. Niks mis met regelmaat en ritme.
Terwijl ik dit briefje voor je typ, zitten onze jongens aan de keukentafel een spelletje te doen. Jouw jongste en mijn oudste. Vrienden door dik en dun. Mooi is dat. Ze hebben het blijkbaar erg naar hun zin, want die van jou zit aanstekelijk te schateren. Het is een poos geleden dat ik hem zo hard heb horen lachen. Het raakt me.
Ik moest gister nog aan je denken. De nieuwe IKEA gids viel op de mat. Jippie! Wat keken we altijd reikhalzend uit naar de nieuwe catalogus, hè? De bladzijden die ik aan jou zou willen laten zien, heb ik al gemarkeerd. Die groene stoel op bladzijde 218 vind ik écht wat voor jou.
Laatst zag ik je nog fietsen. Tenminste, ik dacht dat jij het was. Ik wilde je naam roepen en zwaaien. Dan zouden we allebei zijn afgestapt om even te kletsen over dingen die er eigenlijk helemaal niet toe doen. Maar ik bedacht me net op tijd dat jij het niet kon zijn.
Onze jongens zitten nog steeds aan de keukentafel. Als ik die van jou zo heerlijk uitbundig hoor lachen, schieten bij mij de tranen in m’n ogen. Ik weet niet waarom. Een verwarrende mengeling van gevoelens. Vooral ontroering, denk ik. Dat ventje was veel te jong om zijn moeder te verliezen. De afgelopen maanden wilde ik ‘m regelmatig heel stevig knuffelen, maar ja, als je veertien bent, zit je niet echt te wachten op een knuffel van je buurvrouw. Dus ik hield me in.
Niet te geloven, lieve buuv, dat het overmorgen alweer een jaar geleden is dat jij stierf. We verschilden in veel opzichten van elkaar, maar hadden genoeg raakvlakken om uren te kletsen. In ons huis wordt jouw naam nog vaak genoemd.
Dat jij er nu niet meer bent om me te vertellen hoe jouw vakantie was, doet pijn. Dat ik de kleine, alledaagse dingen niet meer met je kan delen, maakt dat ik je mis. Maar met de lach van jouw kwetsbare, dappere zoon schalt het door mijn keuken: Het leven gaat door.
De tijd verstrijkt. Ongenadig en genadig tegelijk. Ik bid dat de tijd het gapende gat een beetje zal dichten. Dat het de wonden heelt die jouw dood achterliet bij jouw man en kinderen, je zus en broers en alle mensen die jou zo missen. Lieve buuv, ik wens je vrede.

3 gedachten over “Hé buuv!

  1. Lieve Lilian, mooi mens….. Ik ‘return’ inmiddels al 3x een geschreven zin. Het komt er telkens niet uit zoals ik het voel of bedoel…. Jou lukt dat telkens wel, dat is duidelijk. Ik heb een dikke keel en dat terwijl ik haar nooit gekend heb….. Mooi!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *