Maandelijks archief: september 2015

Botswana

Mabotswana 2andag gaat het gebeuren. Dan stap ik in het vliegtuig en vertrek ik naar Afrika. Als secretaresse van het diaconaal bureau van de christelijke gereformeerde kerken mag ik tien dagen mee op werkbezoek naar Botswana. In Nederland zijn ruim 180 christelijke gereformeerde kerken en die kerken zamelen jaarlijks veel geld in. De juiste besteding van dat geld vertrouwen die kerken toe aan deputaten diaconaat van de CGK. Een aantal projecten die onze kerken steunen, bevindt zich in Botswana. En die projecten gaan wij volgende week bezoeken.
Tien dagen is natuurlijk heel goed te overzien, maar voor mij is het de spannendste reis van mijn leven tot nu toe. Waarom vind ik het zo spannend?, vroeg ik me af. Het is niet de vliegreis. Vliegen heb ik eerder gedaan. Ook lange afstanden. Dat komt wel goed. Ik ben ook niet bang om de luxe van thuis te missen. Ik verheug me ontzettend op het ervaren van een totaal andere cultuur. Ik pijnigde mijn hersenen, waarom is het dán zo spannend, deze reis? Ik vond het antwoord niet in mijn hoofd, maar in mijn hart. Mijn moederhart.
Bijna dertien jaar geleden werd ik voor het eerst moeder. Ineens was ik niet alleen maar dochter, vrouw en vriendin, maar ook moeder. Heel bijzonder. Na die eerste baby, volgden er nog drie. Vier kinderen met wie ik onlosmakelijk verbonden ben. Met iedere vezel in mijn lijf. Ik neem mijn taak als moeder bijzonder serieus. Vanaf het moment dat mijn kinderen niet meer in mijn buik woonden, begon het grote loslaten. Eerst in het klein: iemand anders dan ikzelf kon mijn kind vasthouden en voeden. Later iets groter: zwaaien bij het raam van de peuterspeelzaal. En nu kies ik er dus voor om mijn gezin tien dagen in de steek te laten. Zo los heb ik ze nog nooit gelaten! Een bewuste keus. Mijn verstand roept heel hard dat het goed is voor ons allemaal. Wat dat betreft hoef ik mezelf niet te overtuigen. Maar mijn hart… och, mijn hart… Wat vindt mijn hart het moeilijk om zich bij het besluit van mijn hoofd neer te leggen… Geen reden om terug te krabbelen. Absoluut niet. Deze kans laat ik niet lopen. De kans voor mijn kinderen om te ontdekken dat ze het best redden zonder mij. De kans voor mijzelf om iets te leren kennen van die totaal andere cultuur. De uitdaging voor Richard om tien dagen lang vader en moeder tegelijk te zijn. Ik ga op reis! Ik ben er klaar voor. In mijn hart reist mijn gezin met me mee. Tijdens het werkbezoek hoop ik jullie via Facebook op de hoogte te houden van wat ik meemaak. Ik ben er klaar voor!