Moeder

zes

Ik vind het leuk, moeder zijn.
Als echtgenote voel ik me soms onzeker, als huisvrouw ben ik niet helemaal goed gelukt, als secretaresse kom ik niet altijd uit de verf en als vriendin laat ik nog wel eens een steekje vallen. Er is geen rol waarin ik me prettiger voel, dan die van moeder. Op mijn lijf geschreven.
Dat ík degene ben die mijn kinderen stuk voor stuk het beste kent, dat is mijn grootste schat. Dat ik voor hen belangrijk ben, dat ik door mijn doen en laten een enorme invloed heb op hun verdere leven, dat is heel wat. Ik voel die verantwoordelijkheid, maar hij drukt niet te zwaar.
Ik vind mijn kinderen lief. Ik knuffel ze graag. Elke dag wel eventjes. Ze zijn alle vier gevoelig. Hebben van hun vader en moeder voelsprieten geërfd. Voelsprieten die soms iets te lang zijn, iets te veel gericht op een ander. Maar beter zo, dan andersom.
Mijn kinderen maken me vaak aan het lachen. Soms een schaterlach, vaak een glimlach rechtstreeks uit mijn hart. Gevoel voor humor is heel persoonlijk. En belangrijk. Geweldig om te zien hoe ze alle vier hun eigen humor ontwikkelen.
Ik vind het best moeilijk, een goede moeder zijn.
Soms ben ik namelijk moe. Moe van de drukte om me heen, moe van mezelf. Moe van het moederen. Dan reageer ik verkeerd op situaties die zich voordoen. Ik trek me terug uit de onrust, terwijl ik de situatie zou moeten aangrijpen om mijn kinderen iets te leren over het omgaan met conflicten. Als ik daarvoor de energie niet heb, voel ik me schuldig.
Ik maak dagelijks fouten als moeder. Omdat ik mezelf meeneem, waar ik ook ga. Omdat ik moet roeien met de riemen die ik heb. Zo is het leven.
Ik zorg voor de veiligheid van mijn kinderen: Doe je lamp aan op de fiets. Steek je hand uit. Ga niet met vreemde jongens mee. Maak bewust gebruik van internet. Doe niet zo eng op die trampoline. Val niet van de trap.
Ik help mijn kinderen met hun huiswerk als ze er zelf niet uitkomen. Ik vind presteren beduidend minder belangrijk dan worden wie je in wezen bent. Een gelukkig en uitgebalanceerd mens. Met oog voor anderen. Ik hoop dat mijn kinderen tot hun recht komen, nu en te zijner tijd.

Mijn kinderen zijn niet heilig. Ook dát hebben ze van hun ouders geërfd. We hebben allemaal onze leuke én irritante kanten. Niets menselijks is ons vreemd.
Wij horen bij elkaar. Zijn afhankelijk van elkaar. We vormen een eenheid. Zijn door duizenden onzichtbare draadjes met elkaar verbonden.
Vandaag worden Laura en Ilse 10. Vorige week werd Pieter 13 en Renee 12. Het is mij een eer en een genoegen om hun moeder te zijn.
Er ging in mijn leven het een en ander mis, maar dat ik hier nu zit, 42 jaar oud, op de verjaardag van onze tweeling, achter mijn laptop, met tranen in mijn ogen, van dankbaarheid en verwondering, dat maakt me heel gelukkig.
Ik realiseer me dagelijks dat de tijd verstrijkt. Ik voel heel duidelijk mijn plek in de tijd, ónze plek in de tijd. Verleden tijd, tegenwoordige tijd… Ik ben benieuwd wat de toekomst brengt. Ooit gaan mijn kinderen het huis uit. Misschien gaan ze trouwen. Krijgen ze kinderen. Gaan ze reizen. Of loopt alles heel anders dan deze moeder zou willen. Pijnlijk anders.
Van de belangrijke lessen die ik ze meegeef, bid ik dat deze blijft hangen: Leef in het Licht. Blijf dicht bij God. Op je 15e, je 30e, je 50e, je 80e…
Ik kan niet in de toekomst kijken. Wat ons het komende jaar overkomt, daar weet ik niets van. Het maakt ook niet zo heel veel uit. Vandaag hebben we elkaar.

Immanuel. God met ons.
Goeie zondag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *