Johannus

memory lane

Ik was 19 toen ik bij Johannus Orgelbouw ging werken. Met mijn Schoeversdiploma op zak kon ik direct aan de bak. Als export-secretaresse onderhield ik de contacten met onze Europese klanten. Ik herinner me Mr. Stahle uit Zweden, die niet goed was in Engels en daardoor onbedoeld grappige faxen stuurde. En David Clegg, onze dealer in Engeland, een man op leeftijd die mij door de telefoon altijd ‘love’ noemde, alsof ik zijn kleindochter was. ‘Hello love, bye love.’
Een keer mochten mijn collega Kristin en ik mee naar Frankrijk voor een orgelconcert dat monsieur Lenglet, onze Franse dealer, had georganiseerd. Wat we niet wisten, was dat het concert een soort fundraiser was om geld in te zamelen voor het afbouwen van de oude kerk waarin het concert plaatshad. De kille winterse wind waaide door alle gaten en kieren van het oude gebouw. Kristin en ik zaten te vernikkelen in onze keurige mantelpakjes. Gelukkig was onze collega Dirk zo galant om zijn warme jas aan ons af te staan. Met de jas over onze knieën overleefden we het concert zonder blaasontsteking op te lopen.
Johannus Orgelbouw was destijds gevestigd aan de Morsestraat in Ede. Als er in dat oude pand een kerstconcert werd gegeven, waren we als medewerkers een halve dag bezig met het versieren van de concertzaal. Kort voor het concert begon, als de zaal langzaam vol stroomde met genodigden, staken Kristin en ik alle kaarsjes aan. En dat waren er veel! Het is maar goed dat de brandweer nooit binnenviel op zo’n avond…
Ik werkte niet zo lang bij Johannus. Een jaar of drie, denk ik. Ik was jong en benieuwd wat er nog meer in de wereld te koop was. Ik nam ontslag. Kreeg afscheidscadeaus van mijn collega’s en van de dealers met wie ik echt een band had opgebouwd.
Afgelopen maandag was ik eventjes twintig jaar terug in de tijd. Richard en ik waren uitgenodigd voor het kerstconcert van Johannus Orgelbouw. Niet omdat ik een oud-medewerker ben, maar omdat Richard goed bevriend is met René, een van de huidige directeuren van het bedrijf.
Ik heb genoten. Van de acht mannen van Orpheus uit de Oekraïne met hun onwaarschijnlijk mooie, vaste stemmen. Van de andere professionele muzikanten. Muziek is kunst. Absoluut. De onrust gleed van mij af in die gezellig aangeklede concertzaal, op last van de brandweer versierd met elektrische lampjes in plaats van brandende kaarsjes. Het concert was een heerlijke afsluiter van mijn drukke decembermaand.
René & Danielle, Marco & Joyce, bedankt voor dit mooie kerstcadeau in de vorm van een ervaring. Bedankt voor deze ‘trip down memory lane’.
Vandaag schud ik de confetti uit m’n haar. Ik ruim slingers op, prik ballonnen lek en ontbijt met het laatste restje verjaardagstaart.

Overmorgen is het Kerst!

2 gedachten over “Johannus

  1. Lieve Liel,

    Wat lees ik met plezier je stukjes en wat raakt je onbevangenheid en kwetsbaarheid me. Wat je schrijft is zo herkenbaar ook al lijken onze levens niet op alle fronten op elkaar. Want jij schrijft wat ik denk maar niet altijd durf te zeggen.

    Het is 120 jaar geleden dat we bijna naast elkaar woonden op de Boeier en ik vind het bijzonder om nu zo’n mooie inkijk in jouw leven te krijgen die me inspireert en blij maakt en niet alleen vanwege de herkenning, maar ook door jouw liefdevolle blik.

    Dat wilde ik je toch graag een keertje laten weten als stille bewonderaar! Veel liefs!
    Groeten Trudy

    1. Inderdaad een eeuwigheid geleden dat we buurmeisjes en vriendinnen waren! Bloemetjes plukken bij de sloot, een boodschapje doen bij de Penny en figuurzagen bij jullie in de schuur… Goeie herinneringen aan de tijd!
      Dat ik je inspireer en blij maak, maakt mij dan weer heel blij! Groot compliment. Dank je wel!
      Heel veel liefs terug, Liel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *