Merlot in de hand, brok in de keel

baken

Vanavond nam ik afscheid van de Medezeggenschapsraad van school. Ik dacht dat het me niet zoveel zou doen. Na zeven jaar was het welletjes, vond ik. Tijd om ruimte te maken voor een andere vader of moeder. Ik dacht, zes vergaderingen per jaar minder, dat schept ruimte, dat lucht op. Opluchting was niet het gevoel dat vanavond overheerste. Ik vind het tóch een beetje jammer dat ik geen deel meer uitmaak van de MR.
Tot vorig jaar zaten alle vier onze kinderen op Het Baken. Vier kinderen op de basisschool. Een plek waar ze acht jaar lang een groot deel van de week doorbrengen. Waar ze kennis opdoen en vaardigheden aanleren. Een plek waar ze worden gevormd. Toen onze oudste voor het eerst naar school ging, vond ik het heel raar om mijn kleine kereltje zomaar vijf uur per dag over te laten aan de zorg van een mij onbekende vrouw. Voor een moeder die loslaten moeilijk vindt, was het heerlijk om via de MR een uniek kijkje in de keuken van school te krijgen. Van een afstandje kon ik de boel een beetje in de gaten houden. Gedreven door bemoeizucht, meer dan door betrokkenheid. Zorgen deze onderwijzers goed voor mijn kinderen? Zijn ze bekwaam? Nemen ze de moeite om mijn kinderen echt te leren kennen?
Zeven jaar lang mocht ik in de MR meedenken en meepraten over huisvestingsplannen, begrotingen, continuroosters, jaarrekeningen en groepsverdelingen. Ik kwam op die manier ontzettend veel te weten over de school. Niet alleen over de kennis en vaardigheden van het onderwijzend en onderwijsondersteunend personeel, maar ook over hun gedrevenheid en hun hart voor kinderen.
En nu is het tijd om afscheid te nemen. Onze oudste is inmiddels van school en zijn zussen volgen weldra. De meisjes lopen zelf naar school. Als ik vraag of ik zal meelopen, vinden ze dat met z’n drieën heel ‘awkward’. Dus ik zwaai ze uit bij de achterdeur. Tot vorig jaar was ik vaak op school als biebmoeder. Heerlijk om al die verschillende kinderen in een middag voorbij te zien komen. Ik kende haast elk kind bij naam. Nu niet meer, want vanwege mijn werk stopte ik met de schoolbibliotheek.
Ik zucht. Ik moet loslaten. Beetje bij beetje afscheid nemen van Het Baken. Een periode afsluiten. Moeilijk, want deze school waar ik zelf als meisje naartoe ging, is voor mij al 35 jaar een veilige haven in onze wijk. Een geweldige plek om te leren en te groeien. Een stabiele basis en een warm nest.
Vanavond kreeg ik bij mijn afscheid een M.R. (lees: emmer) met twee goeie flessen wijn. En nu zit ik op de bank, met een glas merlot in mijn hand en een brok in mijn keel. Het komt goed. Dat baken wijst de weg wel. Ook zonder Lilian.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *