honger vs gft-afval

 

Het is niet de ezo afrkikaerste keer dat ik me als secretaresse van de afdeling diaconaat verdiep in een crisissituatie ergens ter wereld. Regelmatig doen deputaten een oproep aan de kerken om te collecteren voor noodhulp. Zo ook nu. Deze keer is er geld nodig omdat het leven van onze naasten in Zuidoost-Afrika opnieuw wordt bedreigd door aanhoudende droogte.
Op kantoor verdiep ik me in de situatie zodat ik een korte, bondige flyer kan samenstellen om de kerken te informeren. Ik haal mijn informatie uit de brandbrieven die vanuit Mozambique naar ons kantoor werden gestuurd en op internet zoek ik de nodige achtergrondinformatie. Ik lees van een moeder in Zimbabwe die moet kiezen wie van haar kinderen ze vandaag te eten zal geven. Ik zie een foto van een man die bij een maisveldje kijkt naar de verbrande resten van wat ooit een redelijke oogst leek te worden. Zijn smalle, afhangende schouders in het te ruime jasje spreken boekdelen.
De oorzaak van deze veel te lange droogte is volgens deskundigen klimaatverandering. En die klimaatverandering wordt vooral door de rijken der aarde veroorzaakt. Onze onverzadigbare drang naar groter, sneller en meer, brengt ernstige schade toe aan Gods schepping. De prijs voor onze luxe is hoog. Het kost de allerarmsten vandaag het leven. Even walg ik vreselijk van mezelf.
‘Wat zit je te zuchten?’, vraagt mijn collega die tegenover mij aan het werk is. ‘Ik ben hier slecht in’, zeg ik. ‘Ik vind het heel confronterend al die ellende. En het is niet eens zo heel ver weg.’ Stap in een vliegtuig en een paar uur later doet de allesverzengende hitte van El Niño je naar adem happen. De honger is dichtbij.
Het is tijd voor een korte koffiepauze. Ik maak me los van mijn scherm en dat is weer een hele ervaring op zich. Hoe makkelijk kunnen wij ons in het leed van een ander verdiepen, om vervolgens letterlijk weg te lopen van de pijn? ‘Dit is gebrokenheid’, zeg ik tegen mezelf. ‘Voel het maar even. Daar krijg je niks van.’ Het koekje bij de koffie sla ik over.
Terug op mijn werkplek leg ik de laatste hand aan de flyer. Daarna maak ik een powerpointpresentatie, die in de kerken kan worden vertoond. Ik zoek naar foto’s die respect en oprecht medeleven oproepen. Geen foto’s van uitgemergelde kinderen en hun wanhopige moeders, maar foto’s die zeggen: onze naaste in Zuidoost-Afrika kan prima voor zichzelf zorgen, maar heeft nu even onze hulp nodig. Wij vinden onszelf zo ontwikkeld, helemaal vergeleken bij Afrika, maar het is de vraag wie er wijzer met de schepping omgaat: zij of wij.
Als ik ’s avonds een volle container etensresten aan de weg zet, voel ik me ontzettend bekeken. Niet alleen door de Afrikaanse man die naast zijn verdorde maisveld staat, maar ook door mijn Hemelse Vader. En daarom bid ik zachtjes: ‘Heer, leer mij verantwoord omgaan met mijn rijkdom. Help mij om de schade die ik veroorzaakte, te herstellen. Mea culpa. Maranatha.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *