Supertramp en konijnenkontjes

school

 

Vroeger, toen Richard en ik net verkering hadden, reden we vaak lange einden in zijn rode Volvo terwijl we muziek luisterden. Het was een verfijnde versiertruc die Richard met succes op meerdere meisjes toepaste. Als het ging schemeren parkeerde hij zijn auto bij het Zandgat en in het licht van de koplampen telden we oneindig veel konijntjes met witte, pluizige staartjes op hun kleine kontjes. Welke vrouw valt daar niet voor? Ik wel. Ik was verkocht.
Vanmiddag zaten Richard en ik, net als vroeger, in de auto en we luisterden muziek. Ik genoot. Zowel van het nummer ‘School’ van Supertramp, waar zo’n prachtige opbouw in zit dat ik er telkens weer kippenvel van krijg, als van het silhouet van Richard. Het zijaanzicht dat mij al vijftien jaar zo heerlijk vertrouwd is. Geen huwelijk is perfect. Ik ben maar een mens, net als hij. Maar als Richard pianospeelt en hij weet niet dat ik luister, als ik me verbaas over zijn algemene ontwikkeling en hem respecteer omdat hij heel ingewikkelde boeken leest, in het Engels, als hij een bijdehandte grap maakt waar ik vreselijk om moet lachen, dan weet ik: bij hem wil ik horen. For better, for worse. Till death do us part.
Het was even heel idyllisch, vanmiddag in de auto. Het was net of we vijftien jaar terug waren in de tijd. Met één vrij aanwezig verschil. Of eigenlijk vier vrij aanwezige verschillen. Op de achterbank van de auto zaten onze kinderen. Vier kinderen die onze muzieksmaak niet konden waarderen. Vier kinderen die zich onmogelijk konden voorstellen dat hun ouders ooit ook jong waren.
We zijn een generatie aan het opschuiven. Ontkennen is zinloos. Over een paar jaar zit onze dochter naast een ons nu nog onbekende jongeman in een auto. Ze zullen samen muziek luisteren en misschien in het licht van de koplampen konijnenkontjes tellen.
Ik wil graag dat mijn kinderen gelukkig zijn. Nu en later. Ik hoop dat ze vinden waar ze naar zoeken, ook in de liefde. Als je zo ongeveer op dezelfde golflengte zit, als er sprake is van wederzijds respect, als je niet te veel waarde hecht aan onbelangrijke dingen en als je elkaar de ruimte geeft, dan kom je samen een heel eind. Geloof me, ik spreek uit ervaring. L♥R

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *