Fabriekje

fabriekje tek

Ik ben Lilian. In mijn hoofd is een klein fabriekje gevestigd. Het fabriekje vervaardigt wat ik nodig heb, zolang ik de voorraad van grondstoffen maar op peil houd. Er is een afdeling Ratio, die gedachten formuleert. De productieband Motoriek maakt een hele serie bewuste en onbewuste bewegingen. De producten van de afdeling Structuur zorgen voor orde in mijn bestaan. De afdeling Humor is een leuke. Daar worden aan de lopende band grapjes gemaakt.

Aan het hoofd van het fabriekje staat een minuscuul directeurtje. Ik noem haar Dirma. Denkbeeldige Dirma. De poppetjes die in het fabriekje aan de productiebanden werken, worden vakkundig en enthousiast door haar aangestuurd. Maar Dirma staat voor een uitdaging. Door een distributieprobleem op de afdeling Structuur is er chronische schaarste aan materialen die worden verwerkt tot eindproducten als Planning, Concentratie en Ritme. Ik roep Dirma op het matje.

‘Dirma, ik zie dat je je best doet, maar kom op, meid! Je moet me producten van Structuur leveren. Mijn wasmanden puilen uit, mijn administratie is een puinhoop en ik vergeet werkelijk álles! Zonder Structuur is mijn leven een chaos!’ ‘Dat snap ik,’ zegt Dirma geïrriteerd, ‘maar als jíj de distributie van grondstoffen niet op peil houdt, kan ík niet voldoen aan jouw vraag.’ Ze heeft gelijk, maar ik heb geen idee hoe ik het bevoorradingsprobleem kan oplossen. Ik probeer het door chips en chocola te eten. Door veel en vaak koffie te drinken. Tevergeefs.

Op een dag is er paniek in de fabriek. Om het lage quotum van Structuur te compenseren, draaien de andere afdelingen overuren. Het is een overspannen toestand in mijn hoofd. De afdeling Humor levert geen relativeringsvermogen meer en de lopende band van gedachten slaat op hol. De poppetjes van Motoriek klagen omdat hun werk steeds zwaarder wordt. Letterlijk.

Denkbeeldige Dirma grijpt in. Met de Hulpvraag die ze door de afdeling Ratio laat fabriceren, dwingt ze mij in de richting van een psycholoog. Ik vertel de psycholoog over het fabriekje in mijn hoofd en over de afdeling Structuur die al jaren niet functioneert. Ik vertel dat ik mijn leven zo onoverzichtelijk vind en dat ik al jaren tevergeefs probeer mijn onrust weg te eten. Een traject van gesprekken en testen wordt in gang gezet.

Sinds kort beheers ik het distributieprobleem op de afdeling Structuur met driemaal daags een pilletje. Ik lijk daarmee eindelijk een sleutel in handen te hebben om mijn chaos – en daarmee mijn eetgedrag – aan te pakken. Ik ben en blijf Lilian. Daar verandert niets of niemand iets aan. Dit pilletje maakt mij slechts een makkelijkere versie van mezelf. Wat het effect van deze oplossing op lange termijn is? Geen idee. Ik wacht af. Het leven is een proces.

Vandaag geniet ik. Langzaam maar zeker keert op alle afdelingen in mijn fabriekje de rust weer. De poppetjes van Structuur moeten even wennen aan het verhoogde werktempo, maar ze doen hun best. Denkbeeldige Dirma is tevreden. Het onheil is afgewend. Dirma houdt wel van een uitdaging. Net als ik.

Een gedachte over “Fabriekje

  1. Mooi verwoord … “Een fabriekje” zo kan je de chaos in ons hoofd wel benoemen… Mocht dit virtueel zichtbaar kunnen worden … Zou het mogelijk zijn om de buiten wereld te verklaren waarom we van de hak op de tak springen …
    Het waarom we soms zo uitgeput zijn dat voor je uit staten nog de enige optie is ..
    Waarom we jumpen van hot naar her …
    Waarom we steeds wat kind blijven..
    Waarom we naast dit fabriekje de gewone dagdagelijkse zaken(saaie !!!) vergeten ..

    Gelukkig is er dat pilletje om het fabriekje ook vakantie te gunnen ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *