Maandelijks archief: januari 2017

De Slager

slager

 

Het is vrijdagavond. Ik neem een slok koffie en ga door de grond van de pijn in mijn onderkaak. Zaterdag en zondag wordt het alleen maar erger. Alles wat ik drink, zorgt voor een pijnscheut die minutenlang aanhoudt. Kiespijn. Ik kan aan niets anders meer denken. Vreselijk.

Maandag om 8.00 uur bel ik direct de tandarts. Mijn eigen vrouwelijke tandarts is vandaag niet beschikbaar, maar haar collega Henk heeft nog wel een plekje voor mij, vertelt de assistente vriendelijk. Ik moet even slikken. Thuis noemen wij Henk altijd ‘De Slager’: indrukwekkend grote kerel, kale kop, witte jas. Denk er een slagersmes en bloedspetters bij en je begrijpt mijn bedenking. Maar goed, ik heb geen keus. Doorlopen met deze pijn, is geen optie. Dan maar naar De Slager.

Als hij me ophaalt uit de wachtkamer, leest hij de angst in mijn ogen. ‘Zooooo mevrouw Steensma. Loopt u maar even mee…’, grinnikt hij met leedvermaak in zijn stem. Hij doet wat rek- en strekoefeningen en knakt zijn vingers. Hij is er helemaal klaar voor. De Slager zit me genadeloos te jennen.

Eenmaal in de behandelkamer stelt hij me gerust door te vertellen wat hij van plan is. Hij zal een gat in mijn kies boren en de dode wortels verwijderen. De ontsteking die daaronder zit kan dan worden schoongespoeld. Verdoven is niet nodig. ‘Wees maar niet bang. Ik doe je geen pijn,’ glimlacht De Slager.

Ik kijk hem ongelovig aan, maar besluit te vertrouwen op zijn kennis en vaardigheden. Ik geef me over en lig monddood in de stoel. Terwijl De Slager boort, peurt, spoelt en vult, voel ik de kloppende pijn uit mijn kaak wegtrekken. Wonderlijk. In een kwartier is het leed geleden. En ik ben verbluft. Mijn ondraaglijke pijn is verholpen met een pijnloze ingreep. Ik kan mijn geluk niet op.

Binnenkort wordt de noodvulling door mijn eigen tandarts vervangen door een echte vulling. Komt goed.  Ik ben van m’n pijn af en daar ben ik heel dankbaar voor.

Lang leve De Slager met zijn gemene geintjes en helende handen.

En nu: koffie! Een grote mok hete koffie. Mmmm…

Vriendelijkheid

vriendelijk

 

Het is maandagmiddag en op mijn deurmat valt een pakket folders. Aan de ‘plof’ te horen, is het een dik pakket en dat maakt mij blij. Ik ben dol op folders.

Als ik ze uit het plastic heb gehaald, raak ik echter algauw een beetje gefrustreerd. Ik hoopte op allerhande afgeprijsde prullaria en drie repen melkchocola voor de prijs van twee, maar nee… De folders dwingen mij na te denken over ‘goede voornemens’. De supermarkten bieden uitsluitend groenten, fruit en andersoortig superfood aan en de bouwmarktfolders staan vol fitnessapparaten-voor-thuis. De kledingzaken die vorige maand nog adverteerden met glimmende feestjurken, lijken in januari uitsluitend hardloopschoenen en strakke sportbroeken te verkopen. En ik hou helemaal niet van sporten. Ik leg mijn folders opzij en terwijl ik in mijn koffie roer denk ik na over mijn eigen voornemens.

Ik zou me kunnen voornemen om wat vriendelijker te zijn voor de mensen om me heen. In de Bijbel lees ik nergens: ‘Uw slanke lijn zij alle mensen bekend.’ Ook niet: ‘Uw gezonde levensstijl zij alle mensen bekend.’ Of ‘Het razende tempo waarin u 10 km kunt hardlopen zij alle mensen bekend.’

Er staat wél: ‘Uw vriendelijkheid zij alle mensen bekend.’

Ik gniffel schuldbewust om mijn vindingrijkheid. Ik mag me in mijn angst voor spierpijn en zweet op mijn bovenlip natuurlijk niet verschuilen achter deze tekst uit Filippenzen 4. Ik weet heus wel dat de tekst mij niet ontslaat van de plicht om goed voor mijn lijf te zorgen. Ik doe mijn best. Alles met mate.

De folders gaan bij het oud papier. En ik ga fijn een stukje stevig wandelen in plaats van hardlopen. Als ik hardloop, ga ik veel te snel om vriendelijk te kunnen lachen naar wiens pad ik kruis. En dat moeten we voorkomen. Toch?

Een vriendelijk nieuwjaar gewenst!