Met recht: een Specktakel

Het is al halfzes als Pieter vraagt: ‘Mam, wat eten we vandaag…?’

Ik word altijd een beetje kriegel van die vraag, omdat ik maar zelden kan voldoen aan de hoge verwachting die erin doorklinkt. Ik hou niet van koken, omdat ik het niet kan. Dat geeft niet. Ik heb andere kwaliteiten.

In de hoop zoveel mogelijk huisgenoten te behagen, antwoord ik vandaag met het weinig arbeidsintensieve ‘Macaroni’. Pieter vindt het best, een ander haalt z’n neus ervoor op. Soit. Ik ben allang blij dat ik gehakt, mix (ja, ik kook uit pakjes) en elleboogjes in huis heb.

De kinderen hebben trek, dus ik begeef me mild mokkend in de richting van de keramische kookplaat. In ons vorige huis kookte ik op gas en dat ging me beter af dan koken op keramisch. Gas is lekker duidelijk: een grote of een kleine vlam. Onze keramische kookplaat vind ik onvoorspelbaar en raadselachtig.

Mijn gedachten dwalen af naar vorige week, toen ik in Haarlem was en na een dag rondstruinen door het oude centrum, aanschoof bij wereldrestaurant Specktakel. Een vriendelijke jongen bracht me de gevarieerde kaart. Omdat ik wel zin had in een beetje spektakel, maakte ik gedurfde keuzes. Voor mijn doen dan, hè?

‘Alstublieft, mevrouw. Uw rosbief van kangoeroe. Eet smakelijk.’ Een beetje spannend vond ik het wel, want ik eet niet dagelijks kangoeroe. Maar mijn reserve verdween bij de eerste hap. Toen mijn bord leeg was, deed dat oprecht een beetje pijn. Een serieus soort rouwprocesje. Echt. Ik hoopte dat ik troost zou vinden in de volgende gang.

En jawel. Na de rosbief van kangoeroe werd mij de tournedos van struisvogel voorgezet. Een perfect gekruid stukje vlees met daarbovenop een samosa gevuld met krokodillenvlees. Kleur, geur, smaak en compositie… Alles klopte. Ik voelde me intens tevreden.

Naar kunst kan je kijken. Je kunt beschrijven welke kleuren en vormen je ziet. Heel concreet. Maar als je geluk hebt, weet kunst je hart te raken en krijg je er kippenvel van.

Naar muziek kan je luisteren. Je gebruikt je oren om te horen. Maar als je je openstelt, raakt muziek zonder omweg je diepste wezen. Een intens geluksgevoel kan je dan zomaar overvallen.

Zo is het blijkbaar ook met eten. Je kunt eten proeven en de smaak benoemen. Maar soms lukt het een kok om eten te laten smaken als een stukje kunst. Dan heeft proeven meer te maken met voelen, dan met eten. Ik vind het knap.

Vandaag in huize Steensma geen struisvogel, maar macaroni. Een bruut gesis zet me weer met beide benen achter mijn keramische kookplaat. De pasta kookt over en het kookvocht drupt op de bloedhete plaat. Het wordt een zooitje. Zoals gewoonlijk.

Een keukenprinses zal ik nooit worden. Gelukkig ben ik wel heel goed in uit eten gaan. De vaardigheid om eten te ervaren in plaats van te proeven, zou ik graag verder ontwikkelen. Ik vrees dat ik de smaak te pakken heb.

Specktakel, wat mij betreft tot gauw!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *