Grensrechter

Onze jongste zit op voetbal. Ze is keepster van haar DOVO-team en dat doet ze heel verdienstelijk. Voetballen is helemaal haar ding! Maar… niet het mijne. En ook niet dat van haar vader. En dat is weleens lastig.

Ik vind voetbalwedstrijden lang duren. Ik krijg pijn in mijn rug van dat hangen langs de lijn. Als het team van mijn dochter verliest, vind ik dat zielig. Als haar team wint, heb ik medelijden met de tegenpartij. Ik ben totaal niet competitief.

Ik vind het ook heel onoverzichtelijk, zo’n wedstrijd. Wat mij betreft zien alle meisjes van elf er van een afstandje hetzelfde uit. Zelfde voetbalpakje, zelfde blonde staartje, zelfde houding… Ik ben gestopt met aanmoedigen, want ik roep altijd de verkeerde naam, tot ergernis van ons keepertje.  Ik snap niks van de spelregels en terminologie. Counter en corner, linksbuiten en rechtsonder, hattrick en hoekschop… Gooi maar in m’n pet.

Elke wedstrijd is er een ouder nodig voor een klus die je ‘vlaggen’ noemt. Wie ‘vlagt’ is het hulpje van de scheidsrechter, zeg maar. ‘Vlaggen’ is vakjargon voor langs de lijn rennen en erop toezien dat de mij onbekende spelregels worden nageleefd. Zoiets.

Omdat het vorig seizoen altijd dezelfden waren die vlagden, is er voor dit seizoen een vlagrooster opgesteld. Wel zo eerlijk. Iedereen komt een keer aan de beurt. Ook ik. En je voelt ‘m al aankomen, dat wordt niks. Ik weet amper het verschil tussen links en rechts, laat staan dat mijn hersenen op tijd registreren wanneer iets binnen- of buitenspel is en daar dan ook nog eens juist op acteren.

Vorige week werd ik gevraagd om regelmatig een zaterdagochtend als verkoper in de DOVO Fanshop te staan. Een klus die beduidend tijdrovender is dan eens in de vijftien weken vlaggen, maar over werken in de Fanshop was ik direct enthousiast. Zo slecht als dat vlaggen aansluit op mijn competenties, zo prettig denk ik me te voelen als vrijwilliger in de Fanshop.

Er is geen vereniging die zonder vrijwilligers kan. Samen maken of breken we een club. Dat begrijp ik heel goed. Het is de kunst om mensen in te zetten op een plek waar zij het beste tot hun recht komen. Zet vrijwilligers in hun kracht, en je hebt er als club heel lang plezier van.

Afijn. Voor komende zaterdag sta ik op het vlagrooster. Vandaag bedacht ik dat ik misschien mijn neefje van 17 kan vragen om voor mij te vlaggen. Tegen betaling. Niet mokken, lekker dokken.

Lukt het me niet om iemand anders voor mijn karretje te spannen, dan moet je a.s. zaterdag om 9.45 uur écht naar de wedstrijd DOVO MO13-1 tegen Hooglanderveen MO13-2 komen kijken. Dovo veld 6. Kan je lachen…

*zucht*

 

2 reacties op “Grensrechter

  1. Ik dacht ook al aan je vader. Ik ken hem niet maar opa’s willen nog wel eens naar de prestaties van hun kleinkinderen gaan kijken! En intussen kun je je dienstbaar maken. Verprutst hij het, nou ja, dan drukt hij voortaan zijn snor. En dat kun jij niet maken!

Reacties zijn gesloten.