Uithuizig

De laatste tijd ben ik nogal uithuizig. Ik laat mijn gezin regelmatig in de steek om tijd te spenderen met vriendinnen in een willekeurige Veense uitgaansgelegenheid. ‘Misschien heb je last van een midlifecrisis?’, vroeg mijn zus met wie ik mijn vluchtgedrag besprak. Het zou zomaar kunnen.

Op dringend verzoek van mijn kinderen bleef ik afgelopen vrijdagavond thuis. Na een potje Party & Co nestelde ik me in een hoekje van de bank om even te Facebooken. Ik zag veel foto’s van vrienden die een beduidend opwindender avond beleefden dan ik. In de Basiliek was het DOVO-gala in volle gang en in de Lampegiet werd aan harmonie Caecilia – gefeliciteerd! – de Cultuurprijs 2017 uitgereikt.

En ik zat dus thuis op de bank druk breiend mijn onrust te verdrijven. Voor mij deze vrijdagavond geen galajurk en geen culinaire of culturele hoogstandjes. Al die vrolijke foto’s wekten in mij een heftige aanval van FOMO op. Fear Of Missing Out, de angst om dingen te missen. Was ik maar in de Basiliek of de Lampegiet… Daar gebeurden allemaal spannende dingen, terwijl ik thuis mijn derde sjaal van dit seizoen zat af te hechten. Ik had het er moeilijk mee. Soms wil ik overal tegelijk zijn.

Zaterdagavond had ik het beter voor elkaar. Met mijn broer en zussen was ik in de Julianakerk voor een concert van het Veenendaals Christelijk Mannenkoor. Elk jaar proberen we als kinderen samen een uitvoering bij te wonen van het koor waar mijn vader in zingt. Toen hij ons vanaf het podium op de galerij ontdekte, zagen we ‘m glimmen. We waren waar we wezen moesten. ’t Was mooi.

Het concert was bijtijds afgelopen. Om halftien zat ik weer thuis op de bank, omringd door mijn gezin. En ik voelde me rijk en heel tevreden.

Er viel op dat moment een cruciaal kwartje. Het was eventjes zo stil in mij, dat je ’t haast kon horen vallen. Soms heb je een avond geestelijke liederen nodig om tot belangrijke inzichten te komen. Ik leerde dat ik in mijn Fear Of Missing Out zomaar kan voorbijdenderen aan wat écht belangrijk is. De verleiding van wat ik niet heb of waar ik niet ben, kan enorm aan mij trekken. Maar geluk, dat is zonder hoge verwachtingen, maar vol vertrouwen kunnen genieten van wat je hebt. En tjonge… wat heb ik veel!

Het is vast de midlifecrisis, inderdaad. Een fase die voorbijgaat.

Iemand nog een sjaal nodig…?

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *