Stofzuiger

Voor wie een zespersoons huishouden runt, is een goeie stofzuiger onmisbaar. Toen de mijne begin dit jaar de geest gaf, kochten we vlug een nieuwe. Te vlug, bleek achteraf. Het werd een goedkope, want wij geven liever geld uit aan andere dingen dan huishoudelijke apparaten. Trouwens, als ik een werkkast vol hoogstaande hulpmiddelen had, wie of wat moest ik dan beschuldigen van de belabberde resultaten die ik boek op huishoudelijk vlak?

De goedkope stofzuiger en ik leefden op voet van oorlog. Het snoer was te kort en de zuigkracht weinig indrukwekkend. Toen ik onlangs een verdwaalde pepernoot wilde opzuigen, kon de stofzuiger dat niet aan. Belachelijk. ‘Misschien zit de zak alweer vol,’ mopperde ik. Omdat de lege zakken op waren, peuterde ik boven de grijze kliko de oude zak leeg. Buiten. In de regen. Stofhappend en hoestend. Vanaf dat moment liep het conflict tussen de stofzuiger mij volledig uit de hand. Ik schreeuwde lelijke verwensingen en smeet het verstopte mondstuk woedend door de kamer. Ik was niet trots op mezelf.

Zonder op prijskaartjes te letten, zocht ik bij een electronicazaak in de Corridor een nieuwe stofzuiger uit. ‘Ik koop niks waarvan ik de zuigkracht niet hoogstpersoonlijk heb gevoeld,’ zei ik dreigend tegen de verkoopster, ‘En ik wil iets zonder zak.’ Ze wist instinctief dat het menens was en hielp me met engelengeduld. Ik keerde huiswaarts met een veel te dure stofzuiger.

Thuis haalde ik mijn stofzakloze hulpje uit de doos. Een beetje onwennig en wantrouwend nog. Maar geloof het of niet, we gingen samen als een witte tornado door de woonkamer. Het extra lange snoer, de niet aflatende zuigkracht en het hele arsenaal aan handige hulpstukken stemden mij oprecht vrolijk. Ik voelde me een gelukkige, degelijke huisvrouw. Mijn nieuwe stofzuiger en ik worden vrienden. Ik voel ‘t.

Om te voorkomen dat ie nu de hele tijd naar me lonkt, zet ik ‘m een beetje uit het zicht. Voor je ’t weet dans ik elke dag met mijn stofzuiger door het huis. Dat zou jammer zijn, want ik heb een naam hoog te houden. Ik noem mezelf met enige trost ‘de slechtste huisvrouw van Veenendaal’. Er zijn belangrijkere dingen in het leven dan stofzuigen. Contact met anderen, bijvoorbeeld. Familie, vrienden, buren of vreemden. Samen praten, eten, wandelen of een film kijken. Als je je hart en huis opent met een glimlach, voelt iedereen zich thuis. Of je huis nou opgeruimd en stofvrij is, of meestal niet, zoals bij mij.

Ontspan en geniet. Fijne dagen!

 

Verschenen als column in De Rijnpost, 20 december 2017

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *