Maandelijks archief: januari 2018

Entschuldigung

Ik ben van nature een vrij braaf mens. Al mijn hele leven gedraag ik me zo behoorlijk mogelijk. Ik wil liever niet dat mensen zich aan mij storen. Je mag daarvan vinden wat je wilt, het is een hardnekkig trekje. Maar soms overtreed ook ík de regels. Tegen beter weten in. Ik noem een voorbeeld: Als ik vanuit het centrum van Veenendaal naar de Schepenbuurt fiets, kom ik door het tunneltje dat mij naar de andere kant van de Rondweg leidt. Juist ja, daar bij DOVO en GVVV. Als ik hijgend dat tunneltje uit kom en geen vaart meer heb, moet ik direct een bocht van 180 graden maken om vervolgens tegen een volgende heuvel op aan de goede kant van de Rondweg te komen. Een welhaast onmogelijke manoeuvre. Bij de gedachte alleen al verzuren mijn benen.

Er is echter ook een illegale route. Een route voor waaghalzen die het niet zo nauw nemen met de wet. Die route loopt vanaf Het Perron dwars over de parkeerplaats van het Valleibad naar het fietspad waarover ik dan zo’n honderd meter moet spookrijden om te kunnen oversteken naar de juiste kant van de weg. Hele volksstammen kiezen dagelijks die weg. Ik dus ook, maar altijd met het heldere besef dat ik in overtreding ben. Als spookrijder knik ik mijn tegenliggers altijd nederig toe. ‘Jaaaa… sorry! Ik weet dat ik hier niet mag fietsen. Negeer me maar. Doe maar net of ik niet besta.’ Ik wijk zo ver mogelijk uit om niemand tot last te zijn. Als het nodig is, stap ik even af.

Laatst fietste ik dat stukje doel- en schuldbewust tegen het verkeer in. In de verte fietste een oudere heer mij tegemoet. Ik dook alvast zover mogelijk de berm in om hem niet tot obstakel te zijn. Het fietspad is er breed genoeg, gelukkig. Toen de man mij naderde, herkende ik in hem mijn leraar Duits van de middelbare school. Of hij mij ook herkende? Ik hoop het niet… ‘Mevrouououw! (dat ‘-ouw’ hield hij extra lang aan), u fietst línks!’ Op ‘links’ legde hij vervaarlijk de nadruk. In mijn herinnering stak hij daarbij dreigend een vinger in de lucht. Ik fíetste niet alleen links, ik voelde me ook extreem links. Een rebel. Een deugniet. Ik was weer even de kleine Lilian die zo graag de goedkeuring van haar leraar wegdroeg. Een onzekere puber die door omstandigheden haar huiswerk niet maakte en daar nu op werd betrapt. Ik kan alleen maar zeggen: ‘Entschuldigung.’ Natuurlijk weet ik dat ik niet zo lui moet zijn. Dat het beter is om, ook al kom ik moe uit mijn werk, wél die beenverzurende, juiste route te nemen. Toch ga ik niet beloven dat het ‘nicht wieder passiert’, want dan jok ik.

‘Foei, Lilian!’ Ja… Ik weet ‘t… Entschuldigung…

 

Als column verschenen in De Rijnpost, week 3 2018

https://www.rijnpost.nl/nieuws/algemeen/334615/colomn-entschuldigung-

Receptie

Ik was er nog nooit geweest: de nieuwjaarsreceptie van de gemeente Veenendaal. En dat is gek, want ik woon al mijn hele leven in ’t Veen. Maar goed, één keer moet de eerste keer zijn. Ik ging in m’n eentje en dat maakte me wel een beetje zenuwachtig.

In mijn nieuwe bloemetjesjurk en mijn haren keurig gekapt, betrad ik ietwat onzeker de trappen van het gemeentehuis. Binnen gaf ik mijn jas af bij de dames van de garderobe en daarna stond ik algauw met een feestelijk drankje in mijn hand te praten met iemand die ik aan een statafeltje trof. Grappig hoe makkelijk je soms raakvlakken vindt met volkomen vreemden.

Wie tijdens de receptie Piet Zoon en zijn wethouders de hand wilde schudden, moest aansluiten in een lange rij. In die rij ontmoette ik Ali. Omdat zij en ik even vrolijk gebloemd gekleed waren als de burgemeestersvrouw, gingen we met mevrouw Zoon op de foto. Dat brak het ijs. Vanaf dat moment was ik niet nerveus meer, denk ik achteraf.

Ik sprak tijdens de receptie verschillende oude bekenden, knikte vriendelijk naar diverse raadsleden, brandde haast mijn mond aan een hete bitterbal en ontmoette mensen die ik tot dan eigenlijk alleen van Facebook kende.

Tijdens zijn toespraak sprak de burgemeester over Veenendaals recente verleden en haar nabije toekomst. Hij zei iets in de trant van: ‘De gemeente bepaalt niet wat goed voor u is, maar we gooien de ramen en deuren van het gemeentehuis open en zoeken samen met de inwoners oplossingen voor problemen.’ Dat vond ik mooi. Samen komen we een heel eind.

De burgemeester kondigde ook het Gilbertjaar2019 aan. En daarvoor was ik eigenlijk gekomen, want bij dat Gilbertjaar ben ik nauw betrokken. Heel leuk! Veenendaal gaat er dit jaar veel van vernemen. Let maar op.

Ik had een leuke avond op het gemeentehuis. Ik was opnieuw onder de indruk van zovelen die in Veenendaal de handen uit de mouwen steken. Op welk terrein dan ook, met welke motivatie dan ook. Vaak belangeloos. Echt heel mooi. Die warmte maakt Veenendaal tot een plek waar ik me thuis voel. ‘Dorp met stadse allures’. Klein genoeg om elkaar te kennen, maar groot genoeg om er mijn eigen leven te kunnen leiden.

De persoonlijk ontmoetingen maakten de nieuwjaarsreceptie waardevol. Veenendaal gaat een mooi nieuw jaar tegemoet. Ik voel ‘t.

 

verschenen als column in De Rijnpost, week 2 2018