Receptie

Ik was er nog nooit geweest: de nieuwjaarsreceptie van de gemeente Veenendaal. En dat is gek, want ik woon al mijn hele leven in ’t Veen. Maar goed, één keer moet de eerste keer zijn. Ik ging in m’n eentje en dat maakte me wel een beetje zenuwachtig.

In mijn nieuwe bloemetjesjurk en mijn haren keurig gekapt, betrad ik ietwat onzeker de trappen van het gemeentehuis. Binnen gaf ik mijn jas af bij de dames van de garderobe en daarna stond ik algauw met een feestelijk drankje in mijn hand te praten met iemand die ik aan een statafeltje trof. Grappig hoe makkelijk je soms raakvlakken vindt met volkomen vreemden.

Wie tijdens de receptie Piet Zoon en zijn wethouders de hand wilde schudden, moest aansluiten in een lange rij. In die rij ontmoette ik Ali. Omdat zij en ik even vrolijk gebloemd gekleed waren als de burgemeestersvrouw, gingen we met mevrouw Zoon op de foto. Dat brak het ijs. Vanaf dat moment was ik niet nerveus meer, denk ik achteraf.

Ik sprak tijdens de receptie verschillende oude bekenden, knikte vriendelijk naar diverse raadsleden, brandde haast mijn mond aan een hete bitterbal en ontmoette mensen die ik tot dan eigenlijk alleen van Facebook kende.

Tijdens zijn toespraak sprak de burgemeester over Veenendaals recente verleden en haar nabije toekomst. Hij zei iets in de trant van: ‘De gemeente bepaalt niet wat goed voor u is, maar we gooien de ramen en deuren van het gemeentehuis open en zoeken samen met de inwoners oplossingen voor problemen.’ Dat vond ik mooi. Samen komen we een heel eind.

De burgemeester kondigde ook het Gilbertjaar2019 aan. En daarvoor was ik eigenlijk gekomen, want bij dat Gilbertjaar ben ik nauw betrokken. Heel leuk! Veenendaal gaat er dit jaar veel van vernemen. Let maar op.

Ik had een leuke avond op het gemeentehuis. Ik was opnieuw onder de indruk van zovelen die in Veenendaal de handen uit de mouwen steken. Op welk terrein dan ook, met welke motivatie dan ook. Vaak belangeloos. Echt heel mooi. Die warmte maakt Veenendaal tot een plek waar ik me thuis voel. ‘Dorp met stadse allures’. Klein genoeg om elkaar te kennen, maar groot genoeg om er mijn eigen leven te kunnen leiden.

De persoonlijk ontmoetingen maakten de nieuwjaarsreceptie waardevol. Veenendaal gaat een mooi nieuw jaar tegemoet. Ik voel ‘t.

 

verschenen als column in De Rijnpost, week 2 2018

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *