Prik

Deze week was ik met onze tweeling bij het Rode Kruisgebouwtje aan de Sterke Arm. Een paar weken geleden werden Veense meiden van bijna dertien per post opgeroepen om zich te laten inenten tegen het HPV virus en aan die oproep gaven wij gehoor. HPV zou baarmoederhalskanker kunnen veroorzaken en daar zitten wij niet op te wachten. Maar lang niet iedereen die een uitnodiging ontving, ging eropin. De baarmoederhalsprik blijkt voor veel ouders omstreden.

Over het nut van de DKTP of BMR-vaccinatie denken de meeste ouders niet heel lang na. Dat difterie of kinkhoest nog maar zelden voorkomt in Nederland is een zegen. Maar die HPV-prik maakt vaders en moeders aan het twijfelen. Misschien omdat die pas relatief recent werd ingevoerd. Misschien omdat ouders nog helemaal niet naar hun dochters willen kijken als seksuele wezens.

Onze meisjes hadden flink spierpijn in hun bovenarm van de prik. Een beetje aandacht is altijd lekker, dus die pijn werd flink uitgebuit. Als er iemand naar de arm keek, deed dat al zeer. De afwasmachine uitruimen was welhaast onmogelijk en het dragen van een zware schooltas werd gezien als een vorm van ernstige kindermishandeling.

Maar daar bleef het niet bij. Een dag na de prik kroop een van de meisjes ineens met hevige buikkrampen over de grond. Met een bleek bekkie en hele dikke tranen. Toen zij zelf een verband legde met die prik, ben ik gaan googelen. En dat moet je als moeder natuurlijk nooit doen. Dom van mij.

Ik las over meisjes die chronische vermoeidheidsklachten overhielden aan de vaccinatie. Ik las over meiden die eerst heel sportief waren en na de prik vegeteerden op de bank. Is het de anti-vaccinatie maffia? Geen idee. De artikelen die ik las leken niet te worden onderschreven door artsen, maar het kwaad was geschied. In mijn moederbrein was een zaadje van angst en schuldgevoel geplant.

De keuze om je dochter wel of niet te laten vaccineren is er eentje die de rest van haar leven kan beïnvloeden. De kans dat je dochter baarmoederhalskanker krijgt is klein, maar stel je voor… Ik voel me in m’n rol van moeder meestal volledig op m’n gemak. Mijn kinderen een beetje sturen op hun weg naar volwassenheid vind ik een prachtige taak. Maar soms, heel soms drukt de verantwoordelijkheid zwaar. Ik vind het een duivels dilemma, die inentingen.

 

afbeelding: Freepik

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *