Ik zwijg

 

GEEN KIND IS ZO AANWEZIG
ALS HET KIND DAT WORDT GEMIST

– Manu Keirse

 

Het kan dus blijkbaar zomaar gebeuren: Je bent moeder van een jong gezin. De kinderen die jullie kregen lieten bij hun geboorte elk iets van zichzelf in jouw onderbuik achter. Wat dat precies is, laat zich lastig omschrijven. Iets als gloeiende hompjes onuitblusbare warmte in jouw wezen. Het maakt je schathemeltje rijk en gruwelijk kwetsbaar tegelijk.

Je gunt jouw kinderen alle geluk van de wereld. Later als ze groot zijn, net als nu. Maar het kan dus blijken dat er voor een van jouw kinderen geen ‘later’ is. Totaal onverwacht sterft een kind. Het kletst niet meer, giechelt niet meer en ademt niet meer. Het leven is eruit. Jouw kind is dood. Zomaar.

Ineens sta je voor een weg die onbegaanbaar lijkt. Je kust de koude wangen van jouw kind. Wat rest, zijn herinneringen. Bittere tranen komen uit een diepte waarvan je het bestaan in jezelf niet kende. Een oergevoel. Gisteren hield je dit kind nog in je armen. Nu zijn die armen leeg. Je bent geamputeerd. Vleugellam geslagen. Zelf sterven lijkt haast genadig.

Jouw kindje mag dan dood zijn, dat ondefinieerbare hompje in het wezen van een moeder dooft nooit. Of een kind nou leeft of stierf. Maar nu je die warmte voor dit kind niet meer kwijt kan, verteert het je. Warmte die eerst weldadig was, wordt verstikkend. Het leven moet jou nog leren hoe je omgaat met de liefde voor een kind dat er niet meer is. Moeders die jou voorgingen bewijzen dat het mogelijk is. Het vergt vast veel tijd.

Een moeder in Veenendaal West moest dit weekend een van haar kostbare schatten inleveren. Omdat ze die schat slechts te leen had. Omdat mensen elkaar nooit bezitten. Omdat aan het moederschap geen rechten zijn verbonden. Geen garanties. Blijkbaar. Het brein is te klein voor de keiharde feiten. Op de vraag ‘waarom?’ geeft God noch mens een antwoord. De dood is onherroepelijk, hier en nu. Lijden, inherent aan leven.

Ik word stil van moeders en vaders die een kind verliezen. Ik weet niet wat ik zeggen moet, dus ik zwijg. En in die stilte bid ik ze kracht toe. De moed om door te gaan op een weg die vandaag geplaveid is met tranen. Kyrie eleison. Ontferm U, Heer. Want dit is niet te doen. Echt niet…

4 gedachten over “Ik zwijg

  1. Heel mooi Lilian, en zo waar. Mijn schoonzusje heeft afgelopen zomer haar dochter verloren. Inderdaad niet te doen. Hoe kan je verder leven met zo’n verdriet. Ik sta dichtbij en kijk er naar en zou willen helpen maar je bent gewoon machteloos.

  2. Vanmorgen tijdens de samenkomst zo’n schok. Ik heb geen worden, maar alleen uit psalm 137: ‘ al ging ik in het dodenrijk, zelfs daar bent u…’ Heel veel kracht toegewenst van God de vader

  3. Mijn hart huilt ook mee… vanaf dat ik het hoorde, ben ik er mee bezig… te erg dit… Ik voel het intens, misschien nog wel meer dan toen ik zelf mijn kindje los moest laten…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *