Hangmat

Vorig jaar kocht ik in een opwelling een afgeprijsde hangmat. ‘Nee, hè…,’ zuchtte mijn man die wel vaker wordt overvallen door mijn impulsaankopen. ‘Waar wil je dat ding in vredesnaam ophangen?’ Of het op mijn aandringen was of vanwege zijn goedheid, dat weet ik niet meer, maar binnen een week schroefde hij een paar flinke haken in de tuinpalen. Sindsdien schommel ik er bij mooi weer lustig op los.

Zondagmiddag was het buiten heerlijk aangenaam in ‘t Veen. Voor de eerste keer dit seizoen hing ik vol verlangen mijn hangmat in de haken en even later wiegde ik tevreden heen en weer. De auto’s die ik zondagmiddag vanuit mijn hangmat hoor passeren, maken me rustig. Het geluid zwelt aan en verdwijnt weer. Mijn ene oor in en mijn andere oor uit. Ik doe er verder niks mee.

Ik vang flarden op van het leven dat zich aan de andere kant van de heg afspeelt. Mensen kletsen, kinderen kibbelen en een buurman laat fluitend zijn hondje uit. Ik hoor het, maar ik luister niet echt. Ze maken me kort en onwetend deelgenoot van hun bestaan. Ik staar ondertussen onafgebroken omhoog. Zeldzaam geduldig volg ik een vliegtuig dat witte strepen tekent tegen een strakblauwe lucht.

Diezelfde lucht is het decor voor de nu nog kale takken van de bomen. Oude bomen, machtig en kwetsbaar. Vogels zijn er druk met het bouwen van nesten. Ik hoor ze graag, de duiven, de merels en de musjes. Vogels word ik nooit zat, maar soms luister ik mijn eigen muziek. Muziek over leven, liefde en lijden. Klassiek of wat moderner. Zachtjes deinend op die deunen verlies ik me vol overgave in mierzoete kwelling.

Heel soms, op een warme zomeravond, als onze kinderen slapen en ik lig buiten te wiegen, als de lucht helder is en een satelliet traag het luchtruim passeert, als de krekels de vogels hebben afgelost en er een laatste houtblok smeult in de vuurkorf, dan begint mijn man ineens piano te spelen. De klanken bereiken via een achterdeur die blijkbaar op een kier stond direct mijn wezen. En dan is het leven – heel even – perfect.

Ik verlang naar lente in Veenendaal. Een lange, trage, kalme lente. Mmmm…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *