Alle berichten van Lilian

Incompleet

Handige lui, die marketingmensen van Hoogvliet. We kunnen sparen voor plaatjes van lokale helden. De dierenplaatjes van Freek Vonk zijn niet half zo leuk als stickers van je eigen kleine sporttalentje en zijn of haar clubgenootjes. Heel slim. Ons kind voetbalt bij DOVO en haar album vult zich gestaag.

Niet alleen Veenendaal doet mee aan de spaaractie. Ruim 54.000 sporters uit het hele land gingen voor de actie op de foto en elk kind kreeg van Hoogvliet een gepersonaliseerd verzamelalbum. Hun ouders doen de omzet nu behoorlijk stijgen. Ze gaan deze weken vanwege de plaatjes speciaal naar Hoogvliet. Reken maar uit.

Bij voorgaande spaaracties werden we op social media regelmatig overspoeld door berichtjes van moeders die voor hun kinderen op zoek waren naar plaatjes. Onder schooltijd bietsten sommige moeders in no-time alle spaarplaatjes bij elkaar. Lief bedoeld, maar ik vond het voor hun beteuterde kinderen nogal sneu. Het leuke van dingen sparen is je verzameling langzaam zien groeien. Een vol verzamelalbum is het einde van het vermaak. De lol zit ‘m vooral in de zoektocht, het proces. Dat vergeten we nog weleens.

Ik steek mijn hand in eigen boezem. Zelf verzuim ik vaak te genieten van het proces der dingen. Ik vind het ook lastig om mijn kinderen hun eigen procesjes te gunnen. Neem bijvoorbeeld het leerproces van je jas ophangen als je uit school komt. Dat proces frustreer ik dagelijks door de jassen die op wonderlijke wijze ergens midden in de woonkamer belandden dan maar zélf op te hangen. Dom en egoïstisch van mij. Ik weet het.

Met het verzamelalbum van mijn dochter ga ik me niet bemoeien. Dat boek komt wel vol. En zo niet, pech. Het echte leven heeft ook wel wat van een incompleet verzamelalbum. Misschien een glossy buitenkant, maar van binnen hier en daar een lege plek. Blader je verder, dan zie je weer goed gevulde pagina’s. Zo is het leven.

Ik gun mijn kind het geluk van een incomplete verzameling. Heel leerzaam. En ik gun mezelf vier kinderen die elke dag uit school hun jas ophangen. Maar goed, zoals ik al zei: je kunt niet alles hebben…

Hangmat

Vorig jaar kocht ik in een opwelling een afgeprijsde hangmat. ‘Nee, hè…,’ zuchtte mijn man die wel vaker wordt overvallen door mijn impulsaankopen. ‘Waar wil je dat ding in vredesnaam ophangen?’ Of het op mijn aandringen was of vanwege zijn goedheid, dat weet ik niet meer, maar binnen een week schroefde hij een paar flinke haken in de tuinpalen. Sindsdien schommel ik er bij mooi weer lustig op los.

Zondagmiddag was het buiten heerlijk aangenaam in ‘t Veen. Voor de eerste keer dit seizoen hing ik vol verlangen mijn hangmat in de haken en even later wiegde ik tevreden heen en weer. De auto’s die ik zondagmiddag vanuit mijn hangmat hoor passeren, maken me rustig. Het geluid zwelt aan en verdwijnt weer. Mijn ene oor in en mijn andere oor uit. Ik doe er verder niks mee.

Ik vang flarden op van het leven dat zich aan de andere kant van de heg afspeelt. Mensen kletsen, kinderen kibbelen en een buurman laat fluitend zijn hondje uit. Ik hoor het, maar ik luister niet echt. Ze maken me kort en onwetend deelgenoot van hun bestaan. Ik staar ondertussen onafgebroken omhoog. Zeldzaam geduldig volg ik een vliegtuig dat witte strepen tekent tegen een strakblauwe lucht.

Diezelfde lucht is het decor voor de nu nog kale takken van de bomen. Oude bomen, machtig en kwetsbaar. Vogels zijn er druk met het bouwen van nesten. Ik hoor ze graag, de duiven, de merels en de musjes. Vogels word ik nooit zat, maar soms luister ik mijn eigen muziek. Muziek over leven, liefde en lijden. Klassiek of wat moderner. Zachtjes deinend op die deunen verlies ik me vol overgave in mierzoete kwelling.

Heel soms, op een warme zomeravond, als onze kinderen slapen en ik lig buiten te wiegen, als de lucht helder is en een satelliet traag het luchtruim passeert, als de krekels de vogels hebben afgelost en er een laatste houtblok smeult in de vuurkorf, dan begint mijn man ineens piano te spelen. De klanken bereiken via een achterdeur die blijkbaar op een kier stond direct mijn wezen. En dan is het leven – heel even – perfect.

Ik verlang naar lente in Veenendaal. Een lange, trage, kalme lente. Mmmm…

Ik zwijg

 

GEEN KIND IS ZO AANWEZIG
ALS HET KIND DAT WORDT GEMIST

– Manu Keirse

 

Het kan dus blijkbaar zomaar gebeuren: Je bent moeder van een jong gezin. De kinderen die jullie kregen lieten bij hun geboorte elk iets van zichzelf in jouw onderbuik achter. Wat dat precies is, laat zich lastig omschrijven. Iets als gloeiende hompjes onuitblusbare warmte in jouw wezen. Het maakt je schathemeltje rijk en gruwelijk kwetsbaar tegelijk.

Je gunt jouw kinderen alle geluk van de wereld. Later als ze groot zijn, net als nu. Maar het kan dus blijken dat er voor een van jouw kinderen geen ‘later’ is. Totaal onverwacht sterft een kind. Het kletst niet meer, giechelt niet meer en ademt niet meer. Het leven is eruit. Jouw kind is dood. Zomaar.

Ineens sta je voor een weg die onbegaanbaar lijkt. Je kust de koude wangen van jouw kind. Wat rest, zijn herinneringen. Bittere tranen komen uit een diepte waarvan je het bestaan in jezelf niet kende. Een oergevoel. Gisteren hield je dit kind nog in je armen. Nu zijn die armen leeg. Je bent geamputeerd. Vleugellam geslagen. Zelf sterven lijkt haast genadig.

Jouw kindje mag dan dood zijn, dat ondefinieerbare hompje in het wezen van een moeder dooft nooit. Of een kind nou leeft of stierf. Maar nu je die warmte voor dit kind niet meer kwijt kan, verteert het je. Warmte die eerst weldadig was, wordt verstikkend. Het leven moet jou nog leren hoe je omgaat met de liefde voor een kind dat er niet meer is. Moeders die jou voorgingen bewijzen dat het mogelijk is. Het vergt vast veel tijd.

Een moeder in Veenendaal West moest dit weekend een van haar kostbare schatten inleveren. Omdat ze die schat slechts te leen had. Omdat mensen elkaar nooit bezitten. Omdat aan het moederschap geen rechten zijn verbonden. Geen garanties. Blijkbaar. Het brein is te klein voor de keiharde feiten. Op de vraag ‘waarom?’ geeft God noch mens een antwoord. De dood is onherroepelijk, hier en nu. Lijden, inherent aan leven.

Ik word stil van moeders en vaders die een kind verliezen. Ik weet niet wat ik zeggen moet, dus ik zwijg. En in die stilte bid ik ze kracht toe. De moed om door te gaan op een weg die vandaag geplaveid is met tranen. Kyrie eleison. Ontferm U, Heer. Want dit is niet te doen. Echt niet…

Prik

Deze week was ik met onze tweeling bij het Rode Kruisgebouwtje aan de Sterke Arm. Een paar weken geleden werden Veense meiden van bijna dertien per post opgeroepen om zich te laten inenten tegen het HPV virus en aan die oproep gaven wij gehoor. HPV zou baarmoederhalskanker kunnen veroorzaken en daar zitten wij niet op te wachten. Maar lang niet iedereen die een uitnodiging ontving, ging eropin. De baarmoederhalsprik blijkt voor veel ouders omstreden.

Over het nut van de DKTP of BMR-vaccinatie denken de meeste ouders niet heel lang na. Dat difterie of kinkhoest nog maar zelden voorkomt in Nederland is een zegen. Maar die HPV-prik maakt vaders en moeders aan het twijfelen. Misschien omdat die pas relatief recent werd ingevoerd. Misschien omdat ouders nog helemaal niet naar hun dochters willen kijken als seksuele wezens.

Onze meisjes hadden flink spierpijn in hun bovenarm van de prik. Een beetje aandacht is altijd lekker, dus die pijn werd flink uitgebuit. Als er iemand naar de arm keek, deed dat al zeer. De afwasmachine uitruimen was welhaast onmogelijk en het dragen van een zware schooltas werd gezien als een vorm van ernstige kindermishandeling.

Maar daar bleef het niet bij. Een dag na de prik kroop een van de meisjes ineens met hevige buikkrampen over de grond. Met een bleek bekkie en hele dikke tranen. Toen zij zelf een verband legde met die prik, ben ik gaan googelen. En dat moet je als moeder natuurlijk nooit doen. Dom van mij.

Ik las over meisjes die chronische vermoeidheidsklachten overhielden aan de vaccinatie. Ik las over meiden die eerst heel sportief waren en na de prik vegeteerden op de bank. Is het de anti-vaccinatie maffia? Geen idee. De artikelen die ik las leken niet te worden onderschreven door artsen, maar het kwaad was geschied. In mijn moederbrein was een zaadje van angst en schuldgevoel geplant.

De keuze om je dochter wel of niet te laten vaccineren is er eentje die de rest van haar leven kan beïnvloeden. De kans dat je dochter baarmoederhalskanker krijgt is klein, maar stel je voor… Ik voel me in m’n rol van moeder meestal volledig op m’n gemak. Mijn kinderen een beetje sturen op hun weg naar volwassenheid vind ik een prachtige taak. Maar soms, heel soms drukt de verantwoordelijkheid zwaar. Ik vind het een duivels dilemma, die inentingen.

 

afbeelding: Freepik

Moederliefde

Ik ontmoet haar aan de rand van een sportveld op ’t Panhuis. We kennen elkaar niet zo goed, maar weten elkaar wel te plaatsen. Haar man was ooit mijn collega. Samen met hem kreeg ze drie zoons. Mooie kerels. Ze vormden met z’n vijven een hecht gezin, totdat haar man een paar jaar geleden heel plotseling overleed. Die gebeurtenis hakte er bij velen diep in. Bij haar en haar zoons nog het diepst. Zijn dood sloeg een krater in hun bestaan en met die leegte leven zij nu.

‘Hoe gaat het met je?’ wil ik van haar weten. Want ik vraag me oprecht af hoe ze dat doet: de draad oppakken na zo’n gebeurtenis. Wat ze daarover vertelt, raakt me. Tijdens ons gesprek dat misschien een minuut of tien duurt, staat het kippenvel me doorlopend dik op de armen.

‘Ik verloor zelf op jonge leeftijd mijn moeder,’ vertelt ze. Van haar vader leerde ze dat verder leven zonder partner mogelijk is. Ze vertelt over hoe ze haar jongens kind wil laten zijn en over hoe ze weigert om de rollen om te draaien. ‘Kinderen moeten hun ouders niet troosten. Ik zoek mijn troost wel bij vrienden en familie,’ zegt ze. En ik vind haar ontzettend dapper. Ze is klein van stuk, maar haar verschijning is groots. Deze vrouw is moeder en vader tegelijk.

Soms gebeuren er dingen in het leven waarop je geen invloed hebt. Dingen die je leven voorgoed veranderen. Deze vrouw is voor mij vandaag het toonbeeld van kracht. En van onvoorwaardelijke moederliefde. Van vallen en opstaan. Deze ontmoeting langs het voetbalveld leert mij dat een mens altijd een keuze heeft, hoe uitzichtloos een situatie ook lijkt. Tijdens ons gesprek breekt de zon door. Het is nog winters, maar de zon heeft kracht. We warmen ons er samen aan.

Dit is een ode aan alle vrouwen in Veenendaal die in hun eentje kinderen opvoeden. Alleen, omdat hun partner overleed of omdat samenleven met de vader van de kinderen gewoon niet meer ging. Vrouwen die tijd namen om te rouwen en toen de draad weer oppakten. Dit is een lofzang op vrouwen die er regelmatig alleen voor staan, omdat hun man vaak van huis is. Respect, dames. Geen liefde zo sterk als moederliefde. Twee duimen omhoog. Jullie zijn mijn helden van de dag.